Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Muziek van Laetitia van Krieken’s Big Bang heeft verbeeldende kracht

CONCERTRECENSIE. Paradox Tilburg, Laetitia van Krieken’s Big Bang, 29 februari 2008
beeld: Marcel Mutsaers
door: Rinus van der Heijden

Al mogen de niet te zeer ingewijden dan denken dat de ontwikkeling van bigbandmuziek al jarenlang stagneert, in de praktijk is dat niet zo. Suggererend dat Charlie Haden’s Liberation Music Orchestra in de jaren zeventig tot de eerste big bands behoorde die hun grenzen niet meer lieten ophouden bij Benny Goodman, de gebroeders Dorsey, Cab Calloway of Benny Moten, is er nadien veel gebeurd. Met name in West-Europa werd aan het concept van de wat grotere jazzorkesten gesleuteld. Het Willem Breuker Kollektief is er wellicht het sprekendste  voorbeeld van, maar ook het Brussels Jazz Orchestra, Brabants Jazz Orkest, het Milennium Jazz Orchestra en de New Generation Big Band zijn vernieuwers, al zou het alleen al in de repertoirekeuze zijn.


Laetitia van Krieken's Big Bang met altviolist Benjamin von Gutzeit en blazers Mete Erker, Jasper Blom en Rolf Delfos in Muziekpodium Paradox

Wie dat laatste heeft gedaan, maar zeker ook aan de traditionele bezetting heeft gemorreld, is de Tilburgse pianiste, componiste en bandleidster Laetitia van Krieken. Met een strijkkwartet, koper- en rietsectie, piano, contrabas, slagwerk en gitaar bedient zij diverse gebieden. Met het strijkkwartet kan zij uitwijken naar klassieke muziek, met de blazerssectie sluit zij aan bij de traditionele big-band en met de inzet van de gitaar maakt zij een knipoog naar popmuziek. Dat laatste is niet verwonderlijk, omdat Laetitia van Krieken, van huis uit jazzmusicus, van 1997 tot 2004 toetseniste was bij The Nits. Haar ervaring, daar opgedaan, klinkt even goed door in haar groep Bing Bang als jazz- en klassieke invloeden.

Het opvallendst in het concept van Laetitia van Krieken’s Big Bang is, dat de leidster erin is geslaagd binnen de grote groep kleine bands te laten opereren. En die bandjes maken zonder uitzondering bijzonder intrigerende muziek. Daarnaast is er het complete orkest, dat als vangnet zowel de groepjes als de solisten ondersteunt. Door een ultiem gebruik van en gegoochel met klankkleuren, is deze big band hét voorbeeld van hoe je de gedegen big-bandtraditie nieuw en aansprekend leven kunt inblazen.


Herman van Haaren, de voltallige Big Bang en Mete Erker

Het concert in Tilburg was er een om van te dromen. Niet alleen door de uiterst gedegen en gevarieerde muziek die voorbij kwam, ook door de afwijkende aanpak van de leidster. Zij liet in een van de eerste stukken de losgebarsten viool van Jeffrey Bruinsma fulmineren tegen machtig monotoon slagwerk van Pascal Vermeer, om in een volgende compositie blazers en strijkers melodieus te mengen. Een duet tussen piano en de cello van Annie Tangberg met slepend slagwerk erachter, was een in de compositie verborgen parel. De compositie ‘Wrong Talk’ kreeg gestalte door een funky solo op tenorsaxofoon van Jasper Blom, die nadien werd gevolgd door een volstrekt dicht geplamuurde vioolsolo van Herman van Haaren.

Laetitia van Krieken gaf voor aanvang van elk stuk uitleg over wat ging komen. ‘Bascule’ bijvoorbeeld was gebaseerd op de ronde bewegingen van een bepaald kunstwerk. En ja, die uitleg werkte. Het was alsof de muziek zich plooide om het thema, waardoor zij een verbeeldende kracht uitstraalde. Programmatische muziek derhalve, die weerlegde dat deze  alleen maar in het klassieke repertoire een plaatsje verdient.


© Jazzenzo 2010