Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Sheila Jordan hoogtepunt slotdag Blue Note Records Festival Indoor

CONCERTRECENSIE. Blue Note Records Festival Indoor, Concertzaal Bijloke Gent, 2 maart 2008
beeld: Jos L. Knaepen
door: Marc Van de Walle

Het programma van Blue Note Records Festival Indoor van zondag 2 maart beloofde een concert van een uur door Stefano Di Battista en Baptiste Trottignon als ijsbreker, een keuze uit een reeks tussenprogramma’s en een ‘avondconcert’ door niemand minder dan het Steve Kuhn Trio met als gast Sheila Jordan.


Topper op de slotdag van het festival was het gastoptreden van zangeres Sheila Jordan bij het trio van pianist Steve Kuhn (rechts). Het duo Stefano Di Battista & Baptiste Trotignon (midden) opende de festivaldag - klik op foto

Stefano Di Battista / Baptiste Trotignon
Het was voor de organisatoren van het festival een wereldpremière saxofonist Stefano Di Battista en pianist Baptiste Trotignon als duo samen te brengen. Aanvankelijk verliep de muzikale communicatie tussen beide instrumentalisten stroef, maar Di Battista had er duidelijk zin in en bleef gedurende het gehele concert de drijvende kracht. De pianist leidde de openingsnummers melodisch, Di Battista gaf duidelijk te kennen dat het ritmisch niet goed zat. Toch bloeide Trotignon snel op door in te spelen op de vele hints en mogelijkheden die Di Battista hem bood.

Trotignon en Di Battista boden knappe improvisaties, ter plekke gearrangeerd, met veel respect voor elkaar en vooral met héél veel humor. Die kwam vooral van de kant van Di Battista. Zij lieten, als echte gentlemen, elkaar de ruimte voor intrigerende solomomenten. Trotignon ontpopte zich tot een begenadigd lyricus, die af en toe wist te schokken door doortastende ritmische passages.

Di Battista gebruikte zijn zure sonoriteit om een knap opgebouwde solo te spelen, vol technisch vernuft en altijd zelfzeker, recht op het doel af. Opvallend daarbij is dat hij de stilte als een structuurmiddel weet in te schakelen. Charlie Parker en Jan Garbarek waren dikwijls dichtbij. Nooit gaf hij de indruk één moment inspiratieloos te zijn. Op knappe wijze werden stemmingen gewisseld: van de elegie naar de uitbundige, up-tempo bop, het was dikwijls maar een glissando van elkaar verwijderd.

Toch kon je dit niet echt een topconcert noemen. Trotignon zijn klassieke scholing - we hoorden bijvoorbeeld Debussy-echo’s - was prominent hoorbaar. Daar is niets mis mee, maar ze werd onvoldoende in jazzharmonieën vertaald. Daardoor haalde Trotignon het niveau van Di Battista niet. Het duo toonde weliswaar een grote soepelheid en openheid voor elkaars muzikale wereld, maar opvallend was toch het verschil in rijpheid tussen de jonge Trotignon en de oude rot in het vak die Di Battista is.


Pianist Steve Kuhn en zijn bassist David Fink samen met Sheila Jordan op het podium - klik op foto

Steve Kuhn Trio & Sheila Jordan
Heel wat meer belangstelling was er voor het Steve Kuhn Trio, met als speciale gast Sheila Jordan. Kuhn opende de set en kondigde met zijn donkere, mooie stem – die hij later nog zou gebruiken om te zingen, onder zachte dwang van Jordan – een reeks van standards en originals aan. Zo hoorden we een pianistiek knap uitgewerkte versie van Stella by Starlight en Blue Bossa.

Kuhn schuwt de ritmewissels, syncopes en melodische variaties niet. Ook de originals mochten er zijn: hier toonde hij zich een absolute meester over de piano, met enige reserve en afstand die grensde aan het flegmatieke. De hand van de meester die alles probleemloos uit de mouw schudt zoals de tovenaar de konijnen uit de hoed haalt. Opvallend was de prestatie die bassist David Fink neerzette: meermaals mocht hij tonen hoe goed hij zijn instrument beheerste. In zijn solo’s én in zijn begeleidingswerk zocht hij dikwijls naar de hogere regionen van zijn instrument zoals op het zeer intens gespeelde Oceans in the Sky dat door de bassist van extra sfeer werd voorzien door gebruik te maken van de strijkstok.

Het tweede deel van dit concert werd het hoogtepunt van de avond. De 79-jarige zangeres Sheila Jordan werd voorgesteld door Kuhn als een goede vriendin, een oudere zuster. De stem van deze levenslustige dame heeft weinig in kracht ingeboet sinds ze in 1963 met ‘Portrait Of Sheila Jordan’ één van de sterkste vocale albums op Blue Note ooit uitbracht.

Jordan vond ter plekke haar teksten uit, zong over haar eenzaamheid in Gent, over Bird en Miles, toonde ingetogenheid en respect, putte uit een rijk verleden, vertelde een stuk van haar leven. Ondanks de schoonheidsfoutjes hier en daar, wist zij het publiek in te palmen met als hoogtepunt haar duet met David Fink. Jordan tilde de muziek van Kuhn uit de gemillimeterde ernst en gaf deze toegevoegde waarde. Dat ze daarbij nog altijd te keer gaat als een showbeest doet niets af aan haar persoonlijk gekleurde vocalen. Sheila Jordan is géén epigoon van Ella, Sarah of van wie dan ook. Het publiek wist dit te appreciëren en beloonde het concert met een staande ovatie.


© Jazzenzo 2010