Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Donny McCaslin is status van talent ontgroeid

CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Donny McCaslin Trio, 10 april 2008
beeld: Ger Koelemij
door: Tim Sprangers

Hij is al een veertiger en toch wordt saxofonist Donny McCaslin nog steeds gezien als een groot talent. Waarschijnlijk omdat ‘talent’ de connotatie heeft van ‘nog niet door het grote publiek ontdekt’. En dat terwijl McCaslin al geruime tijd een graag gehoorde muzikant is. Hij is een vaste sideman van Dave Douglas waarmee hij later deze maand weer in het Bimhuis staat en heeft ook al verschillende cd’s onder eigen naam. Zijn naam klinkt echter bij velen onbekend en dus blijft hij ‘een talent’.


Donny McCaslin Trio gaf afgelopen donderdag een overtuigend concert in Bimhuis

Ook in het Bimhuis verraadde de opkomst het gebrek aan bekendheid van de Amerikaan. De reden voor het blok dat ergens is gecrëeerd en de publieke verspreiding van de kwaliteiten van McCaslin heeft belemmerd, is onbekend. Donny McCaslin is een groot muzikant. Hoewel hem kan worden verweten dat hij wat gelikt speelt met een clean geluid, horen we toch voornamelijk passie en dramatiek. Zijn zorgvuldige opbouw in solo’s, die soms wel tien minuten duurden, zaten vol met opwinding en onstuimigheid. Nee, het is geen rauwe saxofonist, speelt misschien soms wat te bescheiden en hij heeft geen volle klankkleur, maar McCaslins spel is zeer overtuigend, secuur en vurig. Thema’s van veelal eigen composities zijn vaak simpel, maar bevatten genoeg interessante kenmerken die kunnen leiden tot boeiende improvisaties.

De band van McCaslin bestond verder uit bassist Boris Kozlov en drummer Adam Cruz. Bozlov is geen leuke muzikant om naar te kijken, door zijn statische houding en uitdrukking. Ook muzikaal staat hij niet op de voorgrond. De bassist is echter wel de grote steunpilaar van het trio. Zijn baslijnen waren niet gedurfd, maar bleven constant verfijnde verhalen vertellen. Op slome wijze liep hij als grote rots achter Cruz en McCaslin aan: hij nam nooit het voortouw, maar zijn twee collega’s wisten dat zij immer konden terugvallen op het stevige fundament van Kozlov. Adam Cruz vormde de tegenpool van Kozlov. Hij speelde gedurfder; de drummer produceert geen overdonderende klappers, maar overtuigt des te meer door subtiele aaiingen en lekkere minimale ritmes.

Het trio van McCaslin is erg vermakelijk en fascinerend om naar te kijken. De drie muzikanten overtuigen individueel, maar ook zeker als groep. Voornamelijk de frontman zelf had enkele uitzinnige solo’s die monden steeds verder deden openvouwen. Het is een groot raadsel waarom Donny McCaslin nooit de status van talent is ontgroeid.


© Jazzenzo 2010