Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Slotweekend Gent Jazz Festival is veel meer dan een apr├Ęs North Sea

GENT JAZZ FESTIVAL, Bijloke site Gent, zaterdag 19 juli 2008
beeld: Jos L. Knaepen
door: Mischa Andriessen

Het voormalige Blue Note Records Festival heeft behalve een nieuwe naam ook een gedeeltelijk nieuwe formule. Het aantal concerten is teruggebracht en er is een duidelijker scheiding gekomen tussen de jazz- en de crossoverprogrammering. Een heldere opzet waarvan het niet verbazingwekkend lijkt dat deze de komende jaren gehandhaafd blijft.


Marcus Miller, Art Neville en Vincent Brijs (Brazzaville) speelden afgelopen zaterdag tijdens het slotweekend van Gent Jazz Festival 2008

Gebleven zijn natuurlijk ook de prachtige locatie en de unieke ambiance. Zeker voor wie de hectiek van North Sea te veel is, biedt Gent Jazz een relaxt alternatief. Doordat beide festivals vrijwel tegelijkertijd plaatshebben, is er in beide programma’s wat overlap. Toch lukt het de organisatie in Gent elk jaar weer om aansprekende namen naar de Bijloke site te halen die in Ahoy ontbreken.

Brazzaville
Ten tijde van het festival en de Gentse feesten vindt er ook een wedstrijd voor jong  Belgisch jazztalent plaats. Een van de prijzen is een optreden op het festival, zodoende dat de winnaars van vorig jaar Brazzaville het zaterdagprogramma mochten openen.
 
De kort geleden verschenen debuut cd “Days of thunder, days of grace” klinkt al behoorlijk volwassen, maar live komt de band nog beter tot zijn recht. De volle sound van de uit tenor- en baritonsax bestaande blazerssectie klonk aanmerkelijk vetter en daarmee won de muziek meteen aan schwung.


Brazzaville met onder meer Andrew Claes, Vincent Brijs en Geert Hellings

Brazzaville maakt swingende funkjazz waarbij het sextet catchy elementen uit verschillende dansbare genres heeft geplukt met als opvallendste de blue grass invloed die gitarist Geert Hellings in zijn solo’s naar voren brengt.

De composities maken, zeker live, geenszins de indruk een toevallig bijeengevoegd allegaartje te zijn. Voorman Vincent Brijs schrijft pakkende melodieën en wil met zijn muziek duidelijk niet alleen entertainment bieden. Dat Brazzaville wel degelijk flink grooved is natuurlijk alleen maar mooi meegenomen. 

Hoewel de groep nog aan het begin van haar loopbaan staat, is zij op een goede manier zelfverzekerd. Brazzaville durft zonder de lat te hoog te leggen. Voorbeelden worden met graagte geciteerd, maar in het samenspel en de composities blijkt hoe beheerst de groep te werk gaat.

De groove is de kern van de stukken. Daarover worden enerverende solo’s gespeeld waarbij vooral beide blazers en de gitarist stevig van leer trekken. De muzikanten willen echter niet alleen maar spektakel bieden en daarmee onderscheidt Brazzaville zich van veel andere bands in hetzelfde genre. Het openingsconcert van de zaterdag was sterk. Heit jonge gezelschap viel bij de grote namen die later kwamen geenszins in het niet.

Marcus Miller met Special Guest DJ Logic
Het verhaal is bekend. Als jonge muzikant kwam Marcus Miller in de jaren tachtig bij Miles Davis terecht waar hij een sleutelrol speelde in de totstandkoming van Davis’ laatste albums.


Alex Han, DJ Logic en Marcus Miller

Bijna dertig jaar later werpt Miller zichzelf op als mentor. In plaats van de geroutineerde band waarmee hij vorig jaar bijvoorbeeld het Utrechtse Tivoli aandeed, kwam hij naar Gent Jazz met een experimentele groep met daarin onder meer de twintigjarige saxofonist Alex Han en de van zijn werk met Medeski, Martin & Wood bekende DJ Logic. Het resultaat was een minder geraffineerde show die juist omdat deze band niet gedrild was, bij vlagen de tent op zijn kop zette.

Vergeleken bij de blazers waarmee Miller eerder optrad, is Han een groentje. Miller legde hem het vuur flink aan de schenen en jutte de nog zoekende en soms zelfs schutterende saxofonist zo op dat deze bij momenten boven zichzelf uitsteeg en onder meer een geweldige solo op sopraan weggaf. 

De andere muzikanten traden minder prominent naar voren. J.T. Thomas is het soort drummer dat Miller nodig heeft, namelijk iemand die zonder de bassist de groove kan neerleggen. Toetsenist Fédérico Pena zorgt voor de variatie in klankkleur en deed dat zoals bij Millers muziek past heel efficiënt maar niet vreselijk subtiel. DJ Logic vervulde behalve in het onderonsje met Miller een dienende rol met af en toe verassende effecten.

Natuurlijk eiste Miller met zijn virtuositeit de meeste aandacht op, maar hij zocht wel degelijk het gesprek met zijn bandleden. Daagde uit en liet zich uitdagen. Daardoor klonk de set die bestond uit te verwachten stukken als “Blast”, “Higher ground”, “Jean Pierre” en “Tutu” toch bij vlagen bijzonder fris.

The Neville Brothers
Na het concert van Miller was het de beurt aan de revue van The Neville Brothers. Deze muzikale familie uit New Orleans draait al heel lang mee. In de meer dan dertig jaar dat de groep bestaat, is het bijna een instituut geworden. De muzikanten hebben zo veel ervaring dat ze weten hoe een bruisend optreden gegeven moet worden. 


Charles Neville, Cyril Neville en Aaron Neville

Nu en dan lijken ze op de automatische piloot over te schakelen. Knappe, maar voorspelbare solo’s. De Geijkte features voor elk lid van de grote band.
 
De groep is echter tot meer in staat dan het geven van een geoliede show. Zo gauw het tempo wordt terug geschroefd, neemt zanger Aaron Neville zijn plaats in de spotlights in. Hij toont alle sporen van een ruig en dikwijls uit de koers gelopen leven. Grote en kleine stormen. Strijd met miskenning, drugs en gevangenis. Daar kwam Katrina dan nog bij. Het is te zien. Een imposante torso. Tatouages tot in zijn gezicht. Een vaak gekwelde man, een trotse man.

Dat grote, gespierde lichaam is een geweldig contrast met zijn fenomenale stem. Een pracht falset, meer soul is moeilijk denkbaar. In de lage registers heeft die stem een snik die je moeilijk onberoerd laat. Kaal gecoverde songs als “Fever” en “Ain’t no sunshine” krijgen alleen al door die gloedvolle stem een onverwachte schittering. De Nevilles verdelen de aandacht eerlijk onder elkaar, maar als Aaron het voortouw neemt, gebeurt er net even wat meer. 

Een gekneusde ziel die met gesloten ogen vanuit zijn tenen zingt. Hij laat zich niet kisten. Het zijn maar momenten in een strak geregisseerde show, maar het zijn momenten die je niet snel zult vergeten.


© Jazzenzo 2010