Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Rik Mol verrast niet genoeg

CONCERTRECENSIE. Rik Mol Quintet, Nieuw en Diep concert in Windkracht 13, Den Helder, 4 oktober 2008
beeld: Jan Albert Vroegop
door: Cees van den Berg

Het openingsnummer ‘Shoulders Down’ zet meteen de toon voor de avond, met groovy en soms hele vette funkbeats  en met gelikt ensemblewerk. “Ik ben een grote fan van Freddie Hubbard en we spelen vanavond een aantal van zijn nummers,” meldt trompettist Rik Mol zijn publiek. Ook de naam van bandlid Van den Dungen’s oude soulmate Jarmo Hoogendijk valt al snel. Mol heeft les gehad van Hoogendijk en is net als Hubbard een grote inspiratiebron voor hem.


Het kwintet van trompettist Rik Mol met contrabassist Marius Beets en saxofonist Ben van den Dungen in Windkracht 13 in Den Helder

Hubbard’s ‘Skydive’ wordt ingezet. Mol’s geluid is mooi rond en beheerst, maar verrast nergens. Zelfs niet met de hulp van een batterij geluidseffecten. Zijn spel is lekker, maar daar blijft het bij. Passie en avontuur zijn (nog) geen onderdeel van zijn spel. Daar zorgen de grommende Hammond van Sven Figee en de explosieve drumstijl van Eric Hoeke deze avond wel voor. Samen met tenor- en sopraansaxofonist Ben van den Dungen zoeken zij regelmatig hun grenzen op.

In de eerste set hapert het nog tussen het spel van Figee en Hoeke. Drummer Hoeke zet met zijn hoekige spel de band meerdere malen op scherp door midden in een nummer de groove radicaal stil te leggen en vanaf het begin weer opnieuw op te bouwen. Figee zit op een ander niveau. Hij bouwt zijn solo’s ouderwets op met behulp van vette funkakkoorden en soullicks. Als Hoeke dan ineens de beat stil legt, is Figee nog bezig met zijn opbouw.

Het zoeken naar een oplossing levert zeker in het begin zeer interessant spel op. Gaandeweg weten de twee heren elkaar steeds meer te vinden en tillen ze elkaar onbedoeld boven de rest uit. Contrabassist Marius Beets speelt hierin een belangrijke rol. Hij zorgt met zijn strakke spel dat de groove nergens verloren gaat en dat elke uitstap -van wie dan ook- terug kan keren in de moederschoot van het tempo.

Ben van den Dungen imponeert met zijn sopraanspel. Na wat gedraai met microfoons en overleg met de geluidsman krijgt hij controle over zijn geluid en spel. Hij start ‘Stay On It’ lyrisch, om vervolgens karakter toe te voegen en tenslotte zijn solo te eindigen als een woest snuivende neushoorn.


Rik Mol Quintet met Sven Figee achter de Hammond (l)

Mol’s mooiste moment is zijn spel in de door hem zelf geschreven ballade ‘Miss Incognita’. Met gestopte trompet en lange tonen tovert hij een film-noirsfeer op, ergens uit de jaren vijftig

Rik Mol ontving op 2 oktober de Stimuleringsprijs 2008 van het Prins Bernhard Cultuurfonds Zeeland. Volgens dit fonds ‘levert Rik Mol, als jong Zeeuws muziektalent, een bijdrage aan de vernieuwing van de jazzmuziek. Door deze te vermengen met invloeden vanuit de pop, hiphop, funk, dance ontstaat een eigen geluid dat zeer aantrekkelijk is voor een jong publiek.’

Mol omschrijft zelf zijn muziek als ‘Ik laat verleden en toekomst in mijn muziek samenkomen’ en ‘Ik gooi hip hop, jazz, dance, latin en broken beat in een blender’. Pretentieuze uitspraken. Gevaarlijk ook want als je dit zegt, moet je het ooit eens waarmaken. Zover is Mol nog niet


© Jazzenzo 2010