Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Dubieuze reunie Chick Corea en John McLaughlin

CONCERTRECENSIE. Chick Corea en John McLaughlin, Five Peace Band, World Forum Den Haag, 3 november
beeld: Ron Beenen
door: Tim Sprangers 

Dat helemaal niemand uit het publiek reageerde op de vraag van Chick Corea of er iemand het eerste nummer herkende wat hij met met John McLaughlin speelde, mag geen verrassing heten. De (elektrische) pianoheld geniet zijn bekendheid bij het grote publiek voornamelijk sinds de band ‘Return to Forever’ uit 1972. En dat terwijl het nummer, ‘In a Silent Way’ (1969), de reden vormde voor de reunie met de elektrische gitaarberoemdheid John McLaughlin: tijdens de opnames van dit album ontmoetten zij elkaar voor de eerste keer.


Chick Corea, John McLaughlin, Kenny Garrett afgelopen maandag in het World Forum in Den Haag

‘In a Silent Way’ kan gezien worden als een legendarisch album. Niet alleen vanwege de muzikanten (Davis, Shorter, McLaughlin, Corea, Hancock, Zawinul, Holland en Williams), maar voornamelijk ook omdat dit het begin vormde van de jazzfusion. De jazzrock, die zich vlak hierna ontspoot, kreeg een nog veel groter populair en revolutionair karakter aangemeten.

Corea en McLaughlin richtten zich voornamelijk op hetgeen waar het publiek hen van kent: de macho-jazzrock. Vele solo’s met waanzinnige snelheid en een bombastisch groepsgeluid. Enkele keren liet de band iets van het sferische ‘In a Silent Way’ horen. Zoals tijdens het begin van de tweede set en in de toegift. Dromerige klanken liet Corea middels zijn keybord of vleugel smelten met de echoënde gitaar van McLaughlin of de zware klanken van de strijkende contrabassist Christian McBride. Het grotendeel van het concert had als mikpunt de periode vanaf het tweede Miles Davis project waar de twee elkaar vergezelden: ‘Bitches Brew’. Hun ervaringen in de bands ‘Return to Forever’ (Corea) en ‘Mahavishnu Orchestra’ (McLaughlin) combineerden zij in Den Haag met de jongere virtuozen Christian McBride (bas), Vinnie Colaiuta (drums) en Kenny Garrett (sax).

Corea overtuigde voornamelijk op de vleugel. Lang uitgesponnen verhalen vertelde hij soms lyrisch en geduldig, vervolgens fragmentarisch en vluchtig en dan weer fel en intensief. Uit zijn keybord haalde de toetsenist, refererend aan de jaren zeventig, behoorlijk foute klanken. Nostalgisch, zullen we maar zeggen. McLaughlin kreeg met enkele razendsnelle solo’s de handen op elkaar. Nonchalant, met brede glimlach, toonde hij vinnige ladders. In de jaren ’80 interacteerde hij in een trio succesvol met flamencogitarist Paco de Lucia en fusiongitarist Al di Meola. De drie jutten elkaar toen op naar explosieve snelheden; ook in Den Haag liet hij hier fragmenten van horen.


Chick Corea, John McLaughlin, Kenny Garrett

Het concert draaide vanzelfsprekend om Chick Corea en John McLaughlin; de meeste composities waren van de twee afkomstig en zij hielden de praatjes. Toch kreeg de rest van de band opvallend veel ruimte. Bassist McBride imponeerde door knappe solo’s op de elektrische en voornamelijk contrabas. Bekend van een legio grote artiesten als Joshua Redman, Roy Hargrove en Sting, liet hij zijn ervaring horen. De bassist kan professioneel anticiperen op de stijl van de band; bij funkende stukken stuwde hij met zijn elektrische bas de band lekker voort en in rustige fragmenten was hij meedogenloos op de contrabas. Popdrummer Vinnie Colaiuta (Andrea Bocelli, Backstreet Boys, Jill Scott) speelde zonder opsmuk. Onvoorstelbaar strakke ritmes en robuust voortdenderende solo’s kenmerken het spel van Colaiuta. Zijn spel doet enigszins denken aan de fusiondrummer Dave Weckl. De band lijkt overigens een heel ander karakter te krijgen als deze gaat touren in Azië en de Verenigde staten: de veel subtielere Brian Blade zal dan achter het drumstel zitten.

Maar de show werd voornamelijk gestolen door altsaxofonist Kenny Garrett. Met zorgvuldig opgebouwde passages bulderde hij zo nu en dan de gehele band weg. Garrett schreeuwt met gewelddadige kreten in overweldigende climaxen. Het was eigenlijk tekenend voor de ‘5 Peace Band’ zoals het kwintet zich noemt: de bulderingen, de snelheid, robuustheid en slechts sporadisch een uitstapje naar de sferische verbindingspersoon Miles Davis. Het draaide vaak om een strijd van wie de meeste indruk kon maken. De hanige interactieve spelletjes tussen twee en op het laatst zelfs drie muzikanten, waren hier een letterlijk voorbeeld van. Het publiek leek het allemaal prachtig te vinden.


© Jazzenzo 2010