Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Toshinori Kondo houdt The Mirror Conspiracy een spiegel voor

CONCERTRECENSIE. The Mirror Conspiracy ft. Toshinori Kono, De Spot Middelburg, 1 november 2008
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers

The Mirror Conspiracy (TMC) is een relatief jonge band, opgericht in 2006. In de kern maken ze muziekschetsen met flarden lounge, pop en jazz. Nadat de band speelde op het Virus festival volgde snel een optreden in de Lantaren dat resulteerde in de EP 'Live at the Lantaren Venster'. De band had het lef hun muzikale held, trompettist Erik Truffaz, uit te nodigen voor een gastoptreden in Utrecht (SJU). Via Myspace kwam men vervolgens in contact met Toshinori Kondo. Kondo bood zelf aan samen iets op te zetten. De primeur hiervan vond plaats in De Spot in Middelburg.


Mirror Conspiracy toetsenist Mike Bindraban met zangeres Daisy Cools en trompettist Toshinori Kondo in De Spot

De openers 'It's about that time' - "een kleine ode aan Miles Davis" - en 'Socrates' dreambox' reigen diverse groovy en soulachtige passages aaneen. Kondo laat zich niet verleiden tot een funky invulling. Hij zet enkele statements in herkenbare electric Miles stijl neer en trekt daarna van leer met improvisaties in het hoge register en veel flageoletten. De trompettist gebruikt daarbij zijn echo-apparaat effectief maar de galm is, ook gedurende de rest van het optreden, nogal overgedoseerd.

Kondo, in opperste concentratie, zittend temidden van zijn effectapparatuur, voelt moeiteloos aan wat een nummer nodig heeft. Hij houdt de instrumentale stukken spannend door zijn notenkeuze waarbij hij veelal ver buiten de gespeelde akkoordprogressie gaat en in het popachtige 'Tommorow we see elephants' (en later in 'Round square') geeft hij zangeres Daisy Cools juist de ruimte en vult subtiel aan.

In een volgend nummer, langzaam opgebouwd met 'spoken words' van toetsenist Mike Bindraban, gaat, opgestuwd door de band, het hele register open en maakt Kondo indruk met allerlei knallende, kwakende en sputterende escapades. Tot dan toe was er van echte interactie nog geen sprake, het was vooral Kondo die reageerde op de klinkende akkoorden en sfeer. Hier wreekt zich de nog relatieve onervarenheid van TMC: alleen drummer Martijn van Groen is professional, de muzikale scholing van de bandleden vond met name in de praktijk plaats.


Gitarist Ron Zogara, The Mirror Conpiracy, Toshinori Kono

De nummers ontstaan uit riffs die al improviserend en op elkaar reagerend, invulling krijgen. Voor een muzikant als Kondo gesneden koek. Maar waar TMC elkaar onderling wel aanvoelt, hebben de bandleden moeite om qua structuur te reageren op de invallen van de trompettist. Drummer Martijn van Groen en bassist Nikos Paisopoulos zetten een solide basis neer waarover toetsenist Mike Bindraban zijn smaakvolle akkoordentapijt legt. Alleen gitarist Ron Zogara treedt als solist voor het voetlicht. Hier en daar vindt hij een mooie jazzy invulling met schuivende akkoordprogressies, maar daarnaast - wellicht geïmponeerd door Kondo's kunnen - zoekt hij naar de juiste noten en timing en blijft soms hangen in een onzeker uitgevoerde snarenbend. Het is Kondo die de leden van the Mirror Conspiracy een spiegel voor houdt.

Deel van het TMC-concept is dat naast de structuur ook de melodie al improviserend kan ontstaan. Dat is risicovol en de debuut EP klonk mede daardoor wat vlak. Maar, TMC werkte er aan. Door met een zangeres als Daisy Cools (prachtige stem) te werken waardoor compositie en melodie meer worden gestructureerd. Ook de inzet van melodische instrumenten helpt. Waar enkele nummers op de EP nog blazers ontbeerden gaat TMC nu in zee met gastmuzikanten als Truffaz en Kondo. Dat vergt moed en levert leerzame ervaringen. Truffaz is van de twee voorspelbaarder en melodieuzer. Kondo is veel vrijer. Dan is alert reageren noodzakelijk. Zeker als solisten binnen TMC met de gastmuzikant in dialoog of duel gaan.

In de toegift lijkt het juk afgeschud want na een wat melancholiek begin gaat het er vervolgens heftig aan toe, voelen de TMC muzikanten zich zichtbaar beter op hun gemak en toont Toshinori Kondo nogmaals wat echt vrij spelen inhoudt.


© Jazzenzo 2010