Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Giovanni Guidi – Ojos de Gato

CD-RECENSIE 

Giovanni Guidi – Ojos de Gato
bezetting: James Brandon Lewis tenorsaxofoon, Gianluca Petrella trombone, Giovanni Guidi piano en Fender Rhodes, Brandon Lopez contrabas, Chad Taylor drums, Francisco Mela drums en percussie
opgenomen: februari 2020, The Samurai Hotel Recording Studio, New York, USA
uitgebracht: juli 2021
label: CAMjazz
aantal stukken: 11
tijdsduur: 46’
website: camjazz.com
door: Cyriel Pluimakers


Een muzikaal in memoriam voor de grote Argentijnse tenorsaxofonist Gato Barbieri (1932-2016)? Ja, dat werd tijd! De Italiaanse pianist Giovanni Guidi heeft zich aan dit avontuur gewaagd en met verve. Een album dat vorig jaar nog net in New York werd opgenomen, voordat de coronapandemie genadeloos toesloeg. Tenorsaxofonist James Brandon Lewis wordt ingezet voor het onsterfelijke geluid van ‘El Gato’ en de avontuurlijke trombonist Gianluca Petrella versterkt de frontline. Met een ijzersterkte ritmesectie waarin drummer Chad Taylor de dominante stem is, weet je direct dat hier iets bijzonders staat te gebeuren.

Fors
Het album gaat meteen fors van start met het stevige ‘Revolucíon’ en daarmee is de toon gezet. Zonder zichzelf te overschreeuwen, zet Lewis een schitterend hommage neer aan die typerende Barbieri sound, waarin je als luisteraar een vertaling hoorde van de uitgestrektheid van de Argentijnse pampa’s: een geluid vol hartstocht en emotie. Pianist Guidi zweept hem op met forse akkoorden en trombonist Petrella dient hem voortdurend van repliek.

Naadloos
Met Taylor aan de drums maakte Lewis al diverse albums, waaronder het recente ‘Jesup Wagon’ (TAO Forms). De vorig jaar verschenen duo-productie ‘Live in Willisau’ (Intakt) vormde een van de sterkste jazz releases van 2020. ‘Ojos de Gato’ sluit naadloos in dit rijtje aan, met bovendien formidabel spel van Guidi op de vleugel en de elektrische Fender Rhodes, een instrument waarop we hem nog niet eerder hoorden figureren. Zelden klonk hij expressiever dan op dit spirituele hommage voor een van de pioniers van de free jazz. 

Hoop
Bijzonder ook zijn de prestaties van percussionist Francisco Mela, die een belangrijke verbindende factor vormt in het ensemble. De aandacht gaat dan ook meer uit naar samenspel, dan naar de individuele prestaties van solisten. Meermaals klinkt de muziek zelfs orkestraal, waarbij je niet zou zeggen dat het in dit geval ‘slechts’ om een sextet gaat.  De muziek voelt als een weemoedige wereldreis, met titels als ‘Buenos Aires’, ‘Manhattan’, ‘Rome 1962’, ‘Paris Last’ en ‘Café Montmartre’. We weten dat de wereld na COVID-19 nooit meer hetzelfde zal zijn, maar het afsluitende titelnummer ‘Ojos de Gato’ voelt als een moment van hoop, met een op Fender Rhodes excellerende Guidi en een hoofdrol voor de zegevierende tenorsaxofoon van Lewis, de belangrijkste jazzbelofte van nu. 




Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.




Ojos de Gato


© Jazzenzo 2010