Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Bonerama - Plays Zeppelin

CD-RECENSIE

Bonerama – Plays Zeppelin
bezetting: Mark Mullins (elektrische) trombone; Craig Klein trombone; Greg Hicks trombone (allen zang); Bert Cotton gitaar; Matt Perrine sousafoon, bas; Alex Joseph Hall slagwerk, zang;
Ivan Neville orgel, clavinet (6, 9); Michael Mullins zang (1)
uitgebracht: 16 augustus 2019
label: Basin Street Records
aantal stukken: 10
tijdsduur: 55’43
website: boneramabrass.com - basinstreetrecords.com
door: David Cohen


Wat krijg je als je drie zingende trombonisten en een ijzersterke ritmesectie los laat gaan op het oeuvre van een van de beste rockbands van de twintigste eeuw? ‘Bonerama Plays Zeppelin’. Als deze titel getuigt van hoogmoed, komt die niet voor de val, maar voor een duizelingwekkende vlucht naar de hoogte. Op dit album versmelten gitaarrock en traditionele blazers-swing tot een organisch geheel dat tegelijkertijd fris klinkt en vanzelfsprekend.

Het best werkt de aanpak van de door trombonisten-zangers Mark Mullins, Craig Klein en Greg Hicks geleide formatie bij de liederen die een verfrissende metamorfose hebben ondergaan. Bij de openingszetten ‘Good Times Bad Times’ en ‘Black Dog’ blijft Bonerama vrij dicht bij de oorspronkelijke arrangementen, maar ‘Heartbreaker’ is in een dampend funk-arrangement bijna onherstelbaar verbeterd. De gitaarsolo van Jimmy Page wordt bovendien minutieus nagespeeld door sousafonist en basgitarist Matt Perrine. Eenzelfde aanpak werkt op ‘Four Sticks’, met virtuoos drumwerk van Alex Joseph ‘AJ’ Hall.

Bij iedere band die stukken van Led Zeppelin speelt vormen de zangpartijen een obstakel: hoe jezelf een houding te geven in de schaduw van de legendarische zanger Robert Plant? Op sommige stukken zoals ‘Black Dog’ en ‘Misty Mountain Hop’ slaagt het koor van zingende trombonisten met slagwerk Hall daar goed in, maar op andere, zoals het begrijpelijkerwijs door Led Zeppelin zelf zelden gespeelde niemendalletje ‘Living Loving Maid’, lukt het matig. Het arrangement van ‘In My Time Of Dying’ is beter geslaagd: doordat de zangpartijen zijn vervangen door een elektrisch vervormde trombonepartij, onttrekt deze uitvoering zich eenvoudig aan een vergelijking met de oerversie. 

Hetzelfde geldt voor een lekker swingende versie van ‘Hey Hey What Can I Do’. Van ‘The Crunge’ had Bonerama meer kunnen maken: de blazerspartijen voegen niets wezenlijks toe en worden tijdens de trombonesolo zelfs storend. Dat wordt echter geheel gecompenseerd door de spetterende uitsmijter ‘When The Levee Breaks’, waar de blazers geheel tot hun recht komen. Wie dacht dat de inmiddels eveneens legendarische coverband Zepparella dit nummer al tot zijn uiterste potentieel had bewerkt, komt bedrogen uit.

Na het beluisteren van 'Plays Zeppelin' kun je maar twee dingen vragen: wanneer komt Bonerama met een gepaste opvolger (verzoeknummers te over, maar laat in ieder geval ‘Kashmir’ erop staan) en wanneer komen die verrekte New Orleanianen eens naar Europa om hun stuntwerk hier live ten gehore te brengen?




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Black Dog


© Jazzenzo 2010