Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Gabriele Mitelli & Rob Mazurek – Star Splitter

CD-RECENSIE

Gabriele Mitelli & Rob Mazurek – Star Splitter
bezetting: Rob Mazurek piccolotrompet, electronica, stem; Gabriele Mitelli kornet, sopraansaxofoon, alto flugelhorn, electronica, stem
opgenomen: 10 mei 2018, Leopolda Station, Firenze en Nibiru Station, Milaan (Italië) 
uitgebracht: 2019
label: Clean Feed
aantal stukken: 4
tijdsduur: 38’28
website: gabrielemitelli.com - robmazurek.com
door: Georges Tonla Briquet


De Amerikaanse trompettist Rob Mazurek en zijn Italiaanse collega Gabriele Mitelli bewijzen al jaren dat improvisatie een universeel communicatiemiddel is. Met ‘Star Splitter’ voegen ze daar een uitgebreid vocabularium aan toe.

5 september 2018. Een klein stukje strand in een uithoek van Zuid-Sardinië. Ongeveer een honderdtal jazzliefhebbers hebben zich hier een uur voor zonsondergang genesteld om Rob Mazurek en Gabrieli Mitelli aan het werk te horen. Een concert in het kader van het Sant’Anna Aressi Jazz Festival dat toen als centraal thema ‘integratie’ koos. De kleine inham zou een aanlegplaats kunnen zijn voor bootvluchtelingen op zoek naar een menselijk bestaan. Een uur lang zonder enige onderbreking improviseerden beide muzikanten op dit thema met piccolotrompet, kornet en een minimum aan elektronische effecten. De meest memorabele en aangrijpende improvisatie performance die we ooit zagen.

Vier maanden eerder. Dezelfde twee muzikanten in spiegelopstelling maar in een totaal ander kader en met een iets uitgebreider instrumentarium. Ditmaal deelden ze hun voorstelling op in vier delen. In ‘Venus’ en ‘Mercury’ produceert het duo hoofdzakelijk elektronische soundscapes, kubistische beats en akoestische windverschuivingen met hun instrumenten. Her en der duiken verwarde trompetklanken op in een dichte waas van geruis, soms gelardeerd met wat lichte kreten en gefluister. 

De intro van ‘Mars’ klinkt als een voorbijrazende trein waarbij plots alle alarmsignalen gaan loeien. Een vorm van tribal trance-gezang gekoppeld aan schelle en hoge noten geven het geheel een organisch kantje. Eindelijk wat herkenbare aanknopingspunten zou je denken. Tot ook deze in crescendo aanzwellen naar een ontlading met epische proporties. Na bijna een kwartier doven alle geluiden stilaan uit om als uitdijende elektrogolven een oneindige tocht door het heelal aan te vangen. In ‘Uranus’ tenslotte grijpt Mitelli naar zijn saxofoon, maar veel verschil geeft dit uiteindelijk niet. Het blijft een vorm van dialogeren, hoofdzakelijk gebaseerd op elektronische grammatica met slechts af en toe akoestische invullingen.

‘Close encounters of the improvisation kind’. Een heel extreme manier van ideeën en concepten uitwisselen die vooral live op de juiste manier geapprecieerd kan worden. 




Beluister dit album via Spotify (inloggen noodzakelijk)




Star Splitter


© Jazzenzo 2010