Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

James Brandon Lewis verplettert Paradiso

CONCERTRECENSIE. James Brandon Lewis Trio +1 , Paradiso, Amsterdam, 14 november 2018
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers

Het meerdaagse Amsterdamse festival Super Sonic Jazz brengt een gevarieerd aanbod, dat gelijktijdig de mainstream en de randgebieden van de jazz verkent. Er zijn onder meer concerten van Archie Shepp, Tigran Hamasyan, Beverly Glenn-Copeland, Bill Laurance en Ryan Porter. Ook de Amerikaanse tenorsaxofonist James Brandon Lewis, een van de grootste beloftes van de actuele jazz, heeft een plek in het programma gekregen. Hij heeft zijn vaste trio – met bassist Luke Stewart en drummer Warren Crudup – uitgebreid met gitarist Anthony Pirog.

  
James Brandon Lewis Trio trad op in Paradiso met gitarist Anthony Pirog.

Superenergiek
Lewis stond in 2016 garant voor een van de meest indrukwekkende optredens op het North Sea Jazz Festival van de afgelopen jaren. Na twee minder geslaagde, iets te brave, uitgaven voor OKeh Records brak hij definitief door met de in datzelfde jaar uitgegeven productie ‘No Filter’. Het geheim van zijn band is voor een deel te danken aan het superenergieke spel van bassist Stewart en drummer Crudup. Een tandem zo krachtig, dat het spel van de leider letterlijk vleugels krijgt. 

Wall of sound
Noise-gitarist Stewart is inmiddels toegevoegd aan de band. Een perfecte match want waar er in de oorspronkelijke triosetting nog wel eens een gaatje viel in het geluid, zorgt het huidige ensemble voor een oorverdovende wall of sound. De musici spelen op een volumesterkte die een hardrockband niet zou misstaan. De echte kracht zit hem met name in de spirituele solo’s van de leider. Lewis sluit rechtstreeks aan bij de traditie van groten als Albert Ayler, John Coltrane en Pharoah Sanders. In tegenstelling tot collega Kamasi Washington is zijn muzikale boodschap honderd procent oprecht. Hij heeft geen Afrikaanse jurk of toverstaf nodig om zich te bewijzen. Alsof hij uit graniet gegoten is, beheerst hij in zijn alledaagse kloffie vanaf de eerste seconde het podium. 

  
Ogenschijnlijk simpele motieven worden muzikale bouwwerken.

Energiestoten
De zaal is meteen geïmponeerd, want hier staat iemand die echt iets te vertellen heeft. Woeste staccato notenreeksen verlaten de beker van zijn tenorsaxofoon, gitarist Pirog speelt agressieve fills, Stewart zorgt voor dominante baslijnen en de perfect getimede klappen van Crudup vormen de superkrachtige motor achter het geheel. De korte composities hebben eerder het karakter van energiestoten dan van conventionele thema’s. De musici spelen op een enorm volume, dat soms tegen de pijngrens aanzit. Hun krachtige en wendbare stijl refereert aan gospel, free jazz, dub, hiphop en hardrock. Ogenschijnlijk simpele motieven worden muzikale bouwwerken, waarvan je je als luisteraar voortdurend afvraagt of ze blijven staan of omvallen. 

Hommage
Afsluiter vormt het aan de legendarische Charlie Haden (1937-2014) opgedragen ‘Love for Haden’, een hommage waarin de band gas terugneemt om een van de grootste bassisten en componisten van de jazz te eren. In licht melancholieke improvisaties maakt het kwartet duidelijk dat ze een passend en actueel antwoord vormen op de jazztraditie.

Optreden in het kader van festival Super Sonic Jazz.


© Jazzenzo 2010