Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Per Mathisen – Sounds of 3

CD-RECENSIE

Per Mathisen – Sounds of 3
bezetting: Per Mathisen elektrische en akoestische basgitaar;
Frode Alnaes gitaren; Giraldo Piloto drums en slagwerk
opgenomen: oktober 2015
uitgebracht: 19 augustus 2016
label: Losen Records
aantal stukken: 8
tijdsduur: 45:14
website: www.losenrecords.no - www.perbassmathisen.com
door: David Cohen



Het is goed dat de Noorse bassist Per Mathisen (1969) zijn nieuwste album ‘Sounds of 3’ genoemd heeft, want afgaande op het geluid van zijn band zou je niet zeggen dat hier slechts drie muzikanten aan het werk zijn. Of er nu een stevig rocknummer of een ingehouden ballade aan bod komt, het bandgeluid is robuust, rotsvast en rauw.

Direct op het eerste stuk ‘The C Sharp Man’ bewijst Frode Alnaes dat hij tot de dun gezaaide gitaristen behoort die niet alleen het rijke klankpalet van hun instrument ten volle kunnen benutten, maar het ook telkens ten dienste weten te stellen van de benodigdheden van ieder muzikaal moment. Buitengewoon indrukwekkend is zijn haarscherpe spel op het funknummer ‘Kick Ab Shuffle’. 

Drummer Giraldo Piloto, tevens leider van de Cubaanse formatie Klimax, vormt met bassist en bandleider Mathisen een ijzeren ritmesectie en laat op het tweede stuk (‘Rabbagast II’) horen dat hij in staat is erg hectische ritmes dermate gecontroleerd te spelen dat ze niettemin een solide fundament vormen voor zijn beide medespelers. Zijn Afro-Amerikaanse specialiteit wordt mooi in de schijnwerpers gezet op het hypersnelle ‘Rumbamania’.

Hectisch maar beheerst zijn ook de baslijnen van Mathisen, die qua precisie en toon wel wat aan Tower of Power-bassist Rocco Prestia doet denken. Tot de indrukwekkendste passages van de hele CD behoort zijn sonore intro op Fauré’s ‘Pavane’, de enige compositie op het album waar hij niet zelf aan bijdroeg, maar waarmee hij bewijst ook met rustiger materiaal uit de voeten te kunnen.

Het enige zwakke punt van ‘Sounds of 3’ is het slotstuk ‘Travelin’ Man’, waarop Mathisen besloot dat het een goed idee was om door een vocoder te zingen. Experimenten kunnen niet altijd slagen: het resultaat is een geluid dat zelfs de Herbie Hancock van de jaren zeventig ouderwets zou hebben gevonden en dat een luisteraar beter links kan laten liggen, om de indruk van een verder buitengewoon sterk album te behouden.


© Jazzenzo 2010