CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Martin Rohde op Drummer Sunny Murray (82) overleden: Als je op de link klikt van de Franse docu 'Sunny's Time Now 'krijg je de mededeling dat hij op die s…
Bo vd Graaf op Drummer Sunny Murray (82) overleden: Beetje karig artikel
emile op Pat Metheny niet te evenaren grootmeester: ben het volledig met martin eens. wat een galmbak was het daar en alleen maar plaats voor 'hoog'. Me…
Jan Willem op Ken Vandermark Made To Break allesbehalve subtiel: Dit concert geprikt omdat het paste en ik me graag laat verrassen. Pure muziek die zich niet in een v…
Joe Vanenkhuizen op Willem Breuker Stichting kondigt nieuwe muziekprijs…: Terecht,eindelijk een prijs vernoemd naar de eerste die begreep dat het roer om moest !!
Martin op Pat Metheny niet te evenaren grootmeester: Nou ik zat bovenin de zaal en het geluid was bar slecht, leek wel of hij voortduren andere nummers st…
Joep op Pat Metheny niet te evenaren grootmeester: Het was geweldig. Heb er ontzettend van genoten. Tijd vloog voorbij
Dries op Pat Metheny niet te evenaren grootmeester: helemaal eens!!! Ik ben enorme fan en was zelfs vooraf wat zenuwachtig, bizar. Dries
 

« Maakt het North Sea J… | Home | Mike del Ferro & Metr… »

Groeit North Sea Jazz het succes boven het hoofd?


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
11 Juli 2016

Volgens mij hoorde ik op NSJ ook een aantal Nederlandse musici. Maar misschien was dat een illusie..
:-)

Yonga Sun (E-mail ) (URL) - 11-07-’16 23:01

Voor innovatie moest je vooral in de wat kleinere zaaltjes zijn. Volga en Yenisei barstten uit hun voegen van het innovatieve talent, en trouwens ook van de bezoekers. Nederlands, maar ook Duits, Frans, Brits. Misschien de volgende keer ook eens daar gaan kijken?

Bert Lochs - 12-07-’16 00:30

Ben blij dat de prachtige foto'S va Mariagrazia Giove genoemd worden in de recensie. Die zijn net zo outstanding als de optredens van sommige topmusici. En het idee van landenpresentaties geeft natuurlijk meer aanknopingspunten.

Wim van Zon (E-mail ) - 12-07-’16 02:08

Ik heb vrijwel alle edities van het North Sea Jazz Festival meegemaakt en sedert het begin wordt er geklaagd over de programmering, want als er één bevolkingsgroep is die ouwehoert, dan is het wel een jazzliefhebber. Richtingenstrijd is inherent aan jazz. Chicago versus New Orleans, dixieland versus de oude stijl, hotjazz versus de dansbare jazz, swing versus bebop, east coast versus west coast of mainstream versus freejazz. Gepassioneerde jazzfans gingen ooit met elkaar op de vuist vanwege hun favoriete muziek. Puristen zijn van alle tijden en smaken verschillen. De Doelen liep ooit leeg wegens de elektrische piano in de begeleidingsband van Miles Davis tijdens het Newport Festival, de voorloper van NSJ en de pleuris brak uit toen Paul Acket James Brown boekte en later Earth Wind & Fire op het affiche zette. Menig jazzbandje zou zo’n blazerssectie willen, maar E W & F is pop en pop is geen jazz. Wat jazz is weet niemand. Er bestaat geen sluitende definitie van de muziek die al meer dan honderd jaar oud is. De hedendaagse jazz is een rijk palet aan verschillende stijlen en genres, beïnvloed door de actuele ontwikkelingen in de muziek en de maatschappij. Het oeverloze gemekker over het jazzgehalte van het NSJ en dat het in ‘s-Gravenhage allemaal veel beter was, komen mij zo langzamerhand flink de neus uit. Het wás in Den Haag niet beter dan in Rotterdam. Integendeel. Kleine, zweetzalen met slechte zichtlijnen. Zeshonderd treden naar het dakterras, zeulende colonnes in het eindeloze trappenhuis van de centrale hal en - zeker in het begin - een hopeloze geluidsversterking. De Bose-boxjes trokken het helemaal niet. In Ahoy zijn meer en comfortabele podia, dus het jazzaanbod is sowieso groter dan in Den Haag. Het is anno 2016 zelfs fysiek onmogelijk om alle ‘echte’ jazzacts op het festival te zien. Niemand kan er iets aan doen dat Duke Ellington, Ella Fitzgerald en Dizzy Gillespie nu in Het Grote Orkest spelen. Zijn Kenny Garrett en Chris Potter minder dan Lou Donaldson en Illinois Jacket? Gelul. Bovendien, veel artiesten van de eerste edities spelen nog steeds! De azijnpissers met hun zwaar gedateerde smaak hebben volkomen ongelijk. Het North Sea is het beste jazzfestival ter wereld. De trouwe aanhang, het zeer gemêleerde en internationale publiek is daarvan het bewijs. Dat de editie van 2016 al in januari was uitverkocht is tekenend voor de groeiende belangstelling. De jazz verjongt zich continu en dat typeert de grote kracht van het genre. En wat is er mis met het feit dat nieuwe luisteraars door de populaire acts op het festival geïnteresseerd raken in de voorlopers? Het dedain over het popgehalte doet daarnaast geen recht aan de kwaliteit van de optredende bands. In de Volkskrant van 14 juli 2016 wordt ook geprutteld over de geluidstechniek. Ik ga niet ontkennen dat het volume bij sommige concerten op NSJ (The Roots!) te hard was, maar het diffuse zaalgeluid bij Kamasi Washington - exponent van de talentvolle, nieuwe lichting - was geen gevolg van een onverantwoord geluidsniveau. De balans tussen het Metropole Orkest en de begeleidingsband was matig, het volume viel wel mee. De Volkskrant stelt dat de geluidskwaliteit het laatste jaar achteruit holt. Dat is onzin. De meeste concerten werden prima versterkt en ook in Den Haag was het geluid wel eens te hard (Statenhal). Dat journalisten geen aandacht aan dit fenomeen besteden is ook niet waar. Meerdere recensenten maakten, indien relevant, melding van een matige geluidskwaliteit. Het North Sea Jazz Festival onttrekt zich niet aan zijn verantwoordelijkheid. Overal zijn oordopjes verkrijgbaar en de ARBO-regels worden toegepast. Gehoorschade bij de jeugd is zeker geen gevolg van het festival, maar dat de kwaliteit van de geluidstechniek iets is om constant in de gaten te houden, staat als een paal boven water. Dan kan men nog gaan jammeren over het eten, maar de broodjes van Hans Worst waren dit jaar weer prima.

Hans Zirkzee (E-mail ) - 14-07-’16 23:22

Ik herken me grotendeels in de reactie van Hans Zirkzee. Ikzelf ga sinds 1981. Wat ik me van recensies kan herinneren uit die tijd en de vele jaren daarna is inderdaad over het algemeen de in mijn ogen te kritische noten, zelfs zure noten die werden gekraakt over het vermeende lage jazz-gehalte, en dan vooral te weinig Nederlandse jazz-groepen en avant-garde groepen en het programmeren van pop-acts. Als ik nu kijk naar de programmering van destijds vind ik die kritiek sterk overdreven. Acket programmeerde wel degelijk avant-garde, Nederlanders en potentieel nieuw talent. Voor iedereen zat er wat bij en er is helemaal niets mis met het trekken van een breder publiek met grote (pop?)namen om een festival rendabel te maken. Ikzelf bewaar warme herinneren aan Den Haag omdat ik daar mijn grote helden in het wild heb horen spelen en de meeste zalen wat karakteristieker waren, zoals inderdaad die tent boven op het dak of die 2 kelderzalen zonder stoelen. Met Ahoy heb ik wat dat betreft emotioneel gezien wat minder binding, voor de kwaliteit van de muziek maakt dat natuurlijk niets uit. In de jaren 80 was het geluid soms ook vaak slecht, puilden sommige zalen uit bij grote namen, moest je lang in de rij staan om naar binnen te kunnen en kon je je kont niet keren in de overvolle gangen. Het blijft altijd een persoonlijke keuze om je te begeven in die massa in ruil voor Pharoah Sanders, Branford Marsalis of Charles Lloyd, of losse avondjes in Bim-huis, Lantaren-Venster of North Sea Jazz-club.
Wat me in de laatste jaren opvalt is dat per zaal minder concerten worden geprogrammeerd. Daar staat tegenover dat de concerten doorgaans zeer op tijd beginnen en eindigen. De toegangsprijzen zijn al die jaren vrij goed in verhouding zijn gebleven.
En wat programmering op een jazz-festival betreft: ik heb een mooie plaat van Mahalia Jackson (pure gospel) live at Newport uit 1958. Eén van haar beste opnames

Gert-Jan Smit (E-mail ) - 28-07-’16 10:36






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: