Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Blast4tet – Sift

CD-RECENSIE

Blast4tet – Sift
bezetting: Dirk Bruinsma bariton- en sopraansaxofoon; Frank Crijns elektrische gitaar; Paed Conca basgitaar; Fabrizio Sfera slagwerk. Gast: Elio Martusciello elektronica
opgenomen: zomer 2006 in Montepulciano
release: 2009
label: ReR Records
tracks: 5
tijd: 43.33
website: www.blast4tet.nl - www.rermegacorp.com - www.rerusa.com 
myspace: www.myspace.com/blast4tet 
door: Rinus van der Heijden


Met ‘Sift’ alweer het zevende album, slaat de groep Blast, een totaal andere richting in dan met de vorige plaat ‘As Nowhere As Anywhere’. Hier werd het kwartet uitgebreid met een zangeres en klarinettist, op ‘Sift’ keert Blast terug naar zijn wortels – vandaar de toevoeging 4tet aan de groepsnaam - ook al is hier elektronicaspecialist Elio Martusciello gastspeler.

Terugkeer naar de wortels wil niet zeggen dat Blast teruggrijpt naar het veilige verleden. Wel naar een concept dat bij dit kwartet uitstekend werkt: een stuk beginnen als (deels) uitgeschreven compositie om de muziek improviserend te besluiten. Was Blast aanvankelijk naar eigen zeggen een art-rockband, nu ligt de nadruk meer op openheid, op een gelijkmatiger synthese tussen gecomponeerde en geïmproviseerde muziek. Die de totaalklank in elk geval transparanter maakt.

Rauwe, bonkende passages, stammend uit de tijd van de art-rock klinken soms nog vluchtig door, maar het is vooral de interactie tussen de vier musici die de muziek van ‘Sift’ kenmerkt. Daarmee is meteen gezegd dat voor ieder bandlid een even belangrijke rol is weggelegd. De intensiteit en niet directe toegankelijkheid van Blast’s concept vereist, dat ieder bandlid ook nog eens zijn eigen dirigent is.

Blast heeft gekozen voor vijf composities van de hand van Dirk Bruinsma en Frank Crijns. Van die vijf stukken zijn er drie met een lengte van meer dan tien minuten, de andere twee duren drie en vier minuten. Door deze keuze maakt Blast het mogelijk te switchen tussen lang uitgesponnen, collectieve improvisaties en compacte portretten, die de technische mogelijkheden van iedere musicus mooi belichten. En die plaats geven aan details, waarvoor op eerdere albums van Blast geen plaats was. De elektro-akoestische invulling die het slotstuk ‘Pole’ kenmerkt, geeft Blast’s muziek een nieuwe dimensie, die zeker verder onderzocht moet worden.


© Jazzenzo 2010