Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Showjazz en diepgang sieren Gent Jazz Festival

CONCERTRECENSIE. Gent Jazz Festival, Bijloke Gent, 11 en 12 juli 2015
beeld: Jos L. Knaepen, Bruno Bollaert
door: Mathilde Löffler

Het Gent Jazz Festival bracht afgelopen weekeinde een programmering met jazz van wereldformaat die schatplichtig is aan de jazztraditie. Sommige concerten waren van verstilde schoonheid, zoals die van de Zuid-Afrikaanse pianolegende Abdullah Ibrahim. Andere van pakkende Coltrane-achtige energie, gelijk het Charles Lloyd Quartet.

  
Abdullah Ibrahim, Tony Bennett & Lady Gaga en Charles Lloyd op het podium van Gent Jazz.

Tussen deze uitersten was veel bijzonders en moois te ontdekken. De bezoeker kon zich met een gerust hart overgeven aan de programmering in het volste vertrouwen op een consistent, harmonieus en inhoudelijk diepgaand programma van hoogstaande verfijning. Voor het spektakel van Lady Gaga en Tony Bennett kantelde de sfeer op de Bijloke volledig naar de opwinding van een bomvol popconcert rondom een aanbeden, wereldvermaard icoon.

Flikflak
Het coachingproject Flikflak van de School of Arts HoGent onder leiding van tenorsaxofonist Mark Turner opende op zaterdag het hoofdpodium. Doeltreffende arrangementen in warme klankkleuren zorgden voor een harmonieus groepsgeluid. De jonge musici stelden zich volledig in dienst van de groep. In hun solo's toonden zij een opvallende rust die je pas bij veel oudere, gelouterde musici verwacht.

  
Het coachingproject Flikflak met Mark Turner (l). Vijai Iyer en zijn drummer Marcus Gilmore.

De internationaal hoog aangeschreven pianist Vijai Iyer toonde met zijn moderne powertrio hoe onderkoelde rekenkundig aandoende thema's, uitgekiende composities en solo's met een hoog abstractiegehalte wonderbaarlijk goed samengaan met akkoorden à la Rachmaninoff en beheerste samengebalde energie. Wie deze muziek instapte met volle concentratie werd rijk beloond met detaillering, schoonheid en een zeldzame, haast wiskundige kwaliteit die emoties op een intellectueel niveau vertolkt in muziek.

Verstilling
De Zuid-Afrikaanse pianogrootmeester Abdullah Ibrahim, ontdekt door Duke Ellington, vertegenwoordigde het andere uiterste van het spectrum. Plaatsnemend achter de vleugel richtte hij zich rechtstreeks op de emoties van het publiek met muziek van onvervalste, bedrieglijk simpele en ontroerende schoonheid. Met de verstilling van zijn melodieën greep hij het publiek zo volledig dat het leek of hier een spirituele hoogmis werd gevierd van puurheid, harmonie en ontroering. Vertolkt in een schitterende muzikale taal. Woorden waren overbodig in dit muzikale universum. 

  
Abdullah Ibrahim Mukashi Trio. Charles Lloyd Quartet.

Waar schoonheid had gezegevierd bracht Charles Lloyd met zijn kwartet een forse dosis vlammende Coltrane-achtige geestkracht op de planken. Ondersteund door een intens kwartet met een uitblinkerrol voor pianist Gerald Clayton ontketende Lloyd een machtige muzikale stroom die deed denken aan de meest vermaarde modale opnames van de legendarische saxofonist. Met overdonderende energie blies Lloyd het festival omver. Het publiek hing collectief aan zijn lippen tijdens een opzwepend concert vol vrijheid, avontuur en improvisatiegeweld.

Verwachting
Er hing een sfeer van verwachting rond het optreden van het Yuri Honing Acoustic Quartet op de intieme Garden Stage. De gelauwerde formatie gooide vooraf hoge ogen bij het Belgische publiek dat zich al snel gewonnen gaf voor de gespeelde muziek, afkomstig van het recent verschenen album 'Desire'. Met een verfijnd en haast telepathisch groepsgeluid stond het kwartet als een huis.

  
Charles Lloyd en pianist Gerald Clayton. Yuri Honing Acoustic Quartet.

Op het hoofdpodium werd de zondag geopend door een trio van de Franse trompettist Stéphane Belmondo die op trompet en bugel een lyrisch optreden in de geest van Chet Baker neerzette samen met een ingenieuze Jesse van Ruller op gitaar en Thomas Bramerie op contrabas. Zondagsmuziek die het festivalterrein volledig wist te vullen met een optimistische lyrische toets.

Weerspiegeling
Die mainstream lijn werd voortgezet door pianist Bill Charlap. De Amerikaan wordt hoog gewaardeerd om zijn volleerde en aantrekkelijke triospel met een weerspiegeling op de grote pianisten uit de jazztraditie. Ondersteund door aanstekelijke en enthousiaste conferences putte hij energiek uit het repertoire van het Great American Songbook. Invloeden van Bill Evans, Hank Jones, Tommy Flanagan, Oscar Peterson en Ahmad Jamal passeerden de revue gesublimeerd in zijn hoogsteigen persoonlijke stijl. Stijlvol, afgewogen en van een fantastische virtuositeit bracht Charlap het beste uit de traditie.

  
Stéphane Belmondo Trio met Jesse van Ruller. Bill Charlap Trio.

Tussendoor vulde de Italiaans-Limburgse Belgische pianist Michel Bisceglia met een lyrisch trio de Garden Stage. Met bassist Werner Lauscher en drummer Marc Léhan bracht hij eigen composities met intrigerende melodielijnen, ingenieus samenspel en karakteristieke individualiteit. Dankzij twintig jaar samenspel een trio met een opmerkelijke eigen stem.

Showjazz
De spectaculaire show van Lady Gaga en Tony Bennet vormde de knallende afsluiter van het festivalweekeinde. Een gretig publiek van allerlei pluimage op een bomvol festivalterrein was gekomen om hun idool van dichtbij mee te maken. In een crooner show in de stijl van het Las Vegas van de jaren '50 en '60.

  
Pianist Michel Bisceglia (Trio). Lady Gaga en Tony Bennett zorgden voor spektakel op Gent Jazz Festival. 

Lady Gaga showde acht gewaagde outfits die niets aan de verbeelding overlieten. Geen doorsnee jazzzangeres, maar overtuigend met een fijne musicalstem. Een diva die de stukken volledig naar zich toe trok om er haar geheel eigen versie van te maken. Een expressief in het Frans gezongen 'La Vie en Rose' en een intieme versie van 'Lush Life' maakten indruk. 

Tony Bennetts stem was duidelijk getekend door ouderdom en onvastheid, maar zijn adembenemende timing en zijn vakmanschap als showman stonden rotsvast overeind. Dertig standards uit het American Songbook binnen anderhalf uur. Met weinig ruimte voor solo's van de uitstekende musici. Na drie dagen van jazz in de hoogste verfijning was dit onvervalste showjazz voor fans van een popidool die de avond van hun leven hadden. Een zuurpruim die maalt om het verschil tussen 'pure' jazz en deze showvariant. Jazz voor een breed publiek als puur amusement is immers van alle tijden. 

Lees ook:


© Jazzenzo 2010