Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Publiek wil bloed zien van Bruut!

CONCERTRECENSIE: Bruut!, TivoliVredenburg Utrecht, 27 februari 2015
beeld: Ron Beenen
door: Max van Deurzen

Cloud Nine doet soms klinisch aan. De jazzzaal van TivoliVredenburg in Utrecht bevindt zich helemaal in de nok van het gebouw. Het is er ruim met een mooi groot schoon podium in het midden. Daardoor voelde het onwennig om juist daar een van de vuilste jazzbands van Nederland in actie te zien. Toch speelde Bruut! het dak eraf.

  
Het enerverende Bruut! trad op in Cloud Nine van TivoliVredenburg. 

Alle bekende ingrediënten daarvoor waren aanwezig: roffelende drums, een hitsige moddervette Hammond en een jonge virtuoze alt- en tenorsaxofonist. De band staat bekend om zijn swingende uptempo nummers. Het overgrote deel van het publiek leek daarvoor ook gekomen te zijn, getuige de mindere interesse voor de stemmige nummers. 

Neem bijvoorbeeld het prachtig ingetogen stuk ‘Bill’, afkomstig van de nieuwe plaat ‘Mad Pack’. Terwijl de vier mannen van Bruut! hun uiterste best doen om de aandacht vast te houden, draaien gezichten weg van het podium en komen de telefoons tevoorschijn. Hoe anders dan bij de vol overgave gespeelde dansbare hits van Bruut!, als de voetjes van de vloer gaan en mensen samenkomen.

Lippleister
Niet geheel zonder gevolgen overigens. ‘Heeft er iemand een lippleister?’, vraagt Hogenhuis vertwijfeld na een hevig uptempo stuk. ‘Dit is de eerste keer dat ik bloed in mijn mondstuk heb’.

  
Bruut! (m) met Hammondorganist Folkert Oosterbeek, contrabassist Thomas Rolff, saxofonist Maarten Hogenhuis en drummer Felix Schlarmann.

Eén van de hoogtepunten van het concert geschiedde toen contrabassist Thomas Rolff en drummer Felix Schlarmann een stap opzij deden en saxofonist Hogenhuis samen met toetsenist Folkert Oosterbeek een gevoelig, bluesachtig nummer opvoerden. Adembenemend hoe deze vuil raggende band plots in een lief verlegen jazzduo veranderde. En weer terug. De omschakelingen tussen hard en zacht, ingetogen en uitbundig, verraden het immense talent van Bruut!. Dat bleek nog maar eens in het voorlaatste stuk. Schlarmann wisselde knallende stokslagen af met subtiele veegjes over de bekkens waarmee hij de band van de ene versnelling naar de andere leidde.

Bruut! eindigde slim met het energieke ‘Jump’. De melodieuze hit van hun voorlaatste album ‘Fire’ bleek de spreekwoordelijke klap op de vuurpijl en toonde eveneens dat Bruut! tot een van de opwindendste jazzbands van Nederland behoort.

Tegen wil en dank wellicht. Want hoewel het toegestroomde publiek het liefst getrakteerd werd op bloed, zweet en rock ’n roll, is Bruut! ook een band met een ambitie. Een ensemble bestaande uit vier jonge jazzmusici die willen laten zien wat zij zoal in hun mars hebben. Het is echter de vraag in hoeverre de (dans)liefhebbers van het huidige Bruut! daar oor voor heeft.

Zie ook:


© Jazzenzo 2010