Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Brad Mehldau improviseert pop naar klassiek

CONCERTRECENSIE. Brad Mehldau, solo, Muziekcentrum Frits Philips Eindhoven, 17 maart 2010
beeld: Ron Beenen
door: Erno Elsinga

Brad Mehldau ontpopte zich als een ware illusionist tijdens de eerste van drie Nederlandse soloconcerten in het Eindhovense Muziekcentrum Frits Philips. Het programma van op pop gestoelde covers werd door de pianist in een spervuur van improvisaties uit elkaar getrokken, onderworpen aan donderende klassieke bewerkingen en op dusdanige wijze teruggebracht naar het origineel dat je zonder meer aannam dat Bach, jazz en Neil Young geestverwanten zijn.


Brad Mehldau tijdens de soundcheck voorafgaand aan zijn soloconcert in Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven.

In zijn trio- maar vooral solorepertoire put Mehldau graag en veelvuldig uit het gedachtegoed van popcomponisten. De droefheid van een lied of de wonderbaarlijke schoonheid van een melodie dienen als inspiratiebron waarna de pianist het werk volledig naar eigen hand zet.

In Eindhoven trapte de wat vermoeid ogende Mehldau – tot en met juni staat de Amerikaan bijna dagelijks op het podium – af met een stuk van de Engelse rockband The Verve gevolgd door een prachtige uitvoering van Neil Young’s ‘Needle and the damage done’. Aanzwellende klankvelden vanuit het lage register en repeterende haast meditatief gestructureerde ritmen domineerden niet zelden de improvisaties. Sporadisch terugkerende melodielijnen die de luisteraar op het goede spoor moesten houden doemden subtiel vanuit de baspartij op terwijl de ingezette improvisatie in het midden- en hoge register doorliep. Daardoor leken drie verschillende verhaallijnen met elkaar te communiceren. Een vervreemdend effect dat vaak extra overdonderde door de weidse dynamiek van enorm volume naar fluisterzacht.

Nirvana’s ‘Smells like a teen spirit, ‘My favourite things’ uit de musical ‘The Sound of Music en ‘Dream Brother’ van de jong overleden zanger Jeff Buckley passeerden onder meer de revue. Popliedjes of anderszins die door de pianist in verbluffende improvisaties naar eigentijds klassiek werden getild. Mehldau - het gedachtegoed en de vergelijking aan Bill Evans allang ontstegen - bezit de muzikale intelligentie de vluchtigheid van popmuziek om te buigen in blijvend artistiek werk, wars van clichés en voorzien van visie. Volstrekt authentiek is de pianist een klasse apart die telkens weer zijn publiek in verbazing achterlaat met klanken die nog dagenlang nagalmen.

Brad Mehldau is nog te horen op 19 maart in de Oosterpoort in Groningen en op 20 maart in Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. In België speelt Mehldau in duo met Joshua Redman, op 13 en 14 mei in de Ancienne in Brussel.


© Jazzenzo 2010