Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Minyeshu zorgt uiteindelijk voor magnifiek concert

CONCERTRECENSIE. Minyeshu, ethio-Jazz, Bimhuis Amsterdam, 12 september 2014
beeld: Ron Beenen
door: David Cohen

Op haar laatste album ‘Black Ink’ verraste de Ethiopische zangeres Minyeshu in 2013 met een frisse combinatie van traditionele Ethiopische zang en Westerse, elektrische funk-soul. Het was dan ook spannend om haar voor het Bimhuis met een ethio-jazzprogramma in akoestische bezetting aangekondigd te zien.

  
De Ethiopische zangeres Minyeshu bracht ethiojazz in het Bimhuis.

Bij dit concert werd ze door een formatie van Nederlandse jazzmusici begeleid bij zelf in het Amhaars gecomponeerde liederen. In eerste instantie nog zonder Minyeshu en achtergrondzangeres Nanette Drazic begon de band met het energieke openingsnummer ‘Zare’. De ritmesectie van drummer Joost Kroon en contrabassist Guus Bakker begeleidde het geheel gedurende de avond feilloos. Bakker ontlokte bovendien niet alleen tijdens enige serene solopassages een bijzonder fraai en helder geluid aan zijn contrabas, maar bespeelde hem tijdens wat snellere stukken met een opvallend ontspannen virtuositeit.

Donkergroen
Minyeshu kwam uiteindelijk tijdens het openingsnummer op, gekleed in een donkergroene jurk. Bij de eerste noot werd duidelijk dat haar optreden zeer meeslepend zou worden. Inderdaad wist ze niet alleen met haar zang te vervoeren, maar bovendien kreeg ze de gehele zaal bij het slotnummer van de eerste helft op Ethiopische wijze aan het zingen en dansen – voor het Bimhuis een erg bijzonder moment.

Toch was diezelfde eerste helft nogal wisselvallig geweest. Hoewel de muziek leefde en met plezier gespeeld werd, leken de nummers erg op elkaar, kenden de harmonieën en ritmes soms erg weinig afwisseling en zweefde Minyeshu vaak boven de rest van de band uit, op zo’n manier dat ze er niet geheel meer bij leek te horen. 

Een goed voorbeeld van wat het publiek zich bij ethiojazz moest voorstellen kwam pas vlak voor het einde van de eerste helft. Een funky beat van drummer Joost Kroon werd aangevuld door losse contrabaslijnen van Guus Bakker; tenorsaxofonist Wouter Schueler speelde hier een uitdagend thema overheen. Pianist Mike Roelofs begeleidde uitstekend. De echte magie kwam echter pas toen Minyeshu haar zanglijn inzette. Een stem die wonderwel paste bij de begeleiding van de jazzband, maar tegelijkertijd volstrekt anders was en uit verre streken leek te weerklinken.

  
Minyeshu met achtergrondzangeres Nanette Drazic en saxofonist Wouter Schueler.

Mike Roelofs
De tweede helft werd ingeleid door pianist Mike Roelofs. Met langzame, plechtstatige lijnen met lang aangehouden slotnoten maande hij de zaal tot rust, waarop een zachte, dromerige sfeer ontstond. Minyeshu kwam op in het donkerrode licht en zong prachtig met een stem die verleidde, vertelde, zich afvroeg, beminde en deed verlangen naar meer. 

In deze tweede set zong ze Amhaarse teksten nu eens boven een plechtstatige ballade die in duisternis deed denken aan ‘Harlem Nocturne’, dan weer zong ze onder afwisselend snelle swing en uiteindelijk versmolten haar melodieën geheel met langzame, uitdagende funkbeats. De begeleiding door de band was bijzonder goed en ook achtergrondzangeres Nanette Drazic bood - nu eens met harmonieën en dan weer met opzwepende refreinen - een energieke ondersteuning aan Minyeshu’s zang.

Wanneer de zangeres tussendoor over haar muziek vertelde, benadrukte ze de persoonlijke kant ervan. Bijna elk nummer was door haarzelf geschreven en ging over voorvallen en indrukken uit het eigen, dagelijkse leven, zowel in Nederland als in Ethiopië. Met deze goedlachse openhartigheid wist Minyeshu het publiek aan zich te binden. Aan het slot danste en zong het met vreugde mee op het titelnummer van het album ‘Black Ink’. 

Begrepen
In een onbekende maar begrepen taal weergalmde de zang van Minyeshu van vreugde en van tranen, van samenzijn en liefde voor het leven. Het  leverde een veelkleurige avond op, die ondanks een matig begin uiteindelijk magnifiek zou blijken. 


© Jazzenzo 2010