Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Is Wouter Hamel de jeune premier van de free jazz?

COLUMN
door: Rinus van der Heijden


Hoe zou het nu eigenlijk zitten met Wouter Hamel? Aan het begin van zijn nog niet zo lange carrière als zanger – drie jaar geleden - werd hij vanuit het niets geafficheerd als een nieuwe jazzartiest. Maar naarmate de tijd vordert, is hij zelf de eerste die deze kwalificatie afzwakt. “Ik en de band zitten overal tussenin”, zegt hij in een interview in Vara TVMagazine van afgelopen week. Ja, zo lust ik er ook nog wel een paar: interessant doen door jezelf in jazz te wentelen en als dat wordt bestreden schielijk de gulden middenweg kiezen.

Als je het Nederlands Jazz Vocalisten Concours wint, zoals Wouter Hamel deed in 2005, ben je dan een jazzartiest? Afgaande op de winnaars en finalisten die het concours afleverde, mag je hartgrondig zeggen: nee. Want het zijn zúlke laffe, van durf gespeende musici die nadien de markt betreden. Datzelfde geldt ook voor Wouter Hamel: lef kan hem niet worden ontzegd, hij heeft een aanvaardbare stem, mikt wat jazzfrases door zijn liedjes en hij wordt in het hart gesloten van jong publiek. Maar iets nieuws, een lijntje met de jazztraditie, improvisatie en avontuur, daarvoor moet je niet bij hem zijn. Polijsten, dat kan hij. Daarmee zou hij geen gek figuur slaan in een autospuiterij.

In het eerder aangehaalde interview schermt Wouter Hamel nergens met namen uit de geschiedenis van de jazz. Jammer, daar had je misschien uit kunnen afleiden wie zijn inspiratiebronnen zijn. O ja, thuis keek en luisterde hij met zijn moeder naar de Andrew Sisters en danslegende Fred Astaire. Jazzmusici? Mwah… Dat hij wordt vergeleken met de jonge Frank Sinatra en Mel Tormé zijn beweringen uit de koker van journalisten. Maar moet je die twee tot het gilde van de ambachtslieden uit de jazz rekenen? Nee toch.

Het gaat met Wouter Hamel als met een ander door de media gefabriceerd ‘jazzwonder’: Jamie Cullum. Veel bravoure, maar daar blijft het bij. Zingen en pianospelen zijn bij Cullum van de alledaagse middelmaat, maar als je de piano op een niets ontziende wijze de vernieling in helpt, ben je al een heel eind. Niet alleen bij journalisten, ook bij platenbazen, die nóg harder schreeuwen dat een nieuwe jazzlegende zich heeft aangediend.

Het hoeft kennelijk niet meer dat je je door eigen kunnen onderscheidt van grijze muizen. In een tijd waarin ‘Idols’, ‘So You Wanna Be A Popstar’ en ‘Dancing With The Stars’ worden gezien als nieuwe vormen van massakunst, zit kennelijk niemand daar meer op te wachten; op eigenheid en nieuwe visies. “Wat doe ik aan, hoe zit mijn haar”, mijmert Wouter Hamel in het interview in Vara TVMagazine. Dáár gaat het tegenwoordig om, niet hoe je de jazzgeschiedenis voortzet.

Typisch meisje trouwens, dat Wouter Hamel interviewde. Mirjam Bosgraaf heet ze. Ze heeft kennelijk evenveel verstand van jazz als een kippenfokker van klassiek ballet. De lead van haar verhaal luidt aldus: ‘Zijn poppy jazz met ‘een rommeltje, pluisje en een kraakje’ won prijs na prijs. In gesprek met de jeune premier van freejazz, Wouter Hamel’. Zo zie je maar weer: Wouter Hamel is wel degelijk een jazzvogel. Mirjam zegt het en die kan het weten, want free jazz is duidelijk haar terrein. En Wouter? Die zwijgt en stemt toe.

-


© Jazzenzo 2010