CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Hans Kuijs op De aantasting van jazz- en improvisatiemuziek: Beste Bob, Geheel eens met je uiteenzetting. Dat er vanuit de overheid geen ondersteuning meer komt …
Corrie van Binsbergen op Greetje Bijma / Mary Oliver / Nora Mulder - Picatri…: JAAA dat vind ik ook, de CD nog niet gehoord maar hoorde het trio live bij de Willem Breuker Prijs ui…
Yuri Honing op Atomic laat het oude Bimhuis herleven: Trekt zich niets aan van sociale media? Ze zijn aanwezig op Instagram, Twitter, Facebook, Soundcloud …
Sipke Huismans op Gerry Teekens eigenwijs tot het einde toe: Gerry was een juweel van een man ! Hij had een ridderorde verdiend.
Lardenoye op Rein de Graaff – Early Morning Blues: Geachte heer/mevrouw. Ik zou graag in het bezit willen komen van: Rein de Graaff met Early morning bl…
Bartho van Straaten op Eerste Bimhuis Compositieopdracht naar Ben van Geld…: Inderdaad, naast Bimhuis is deze Carte Blanche te zien in Utrecht, Rotterdam, Groningen EN in Paradox…
Douglas op Een handvol ECM: vijf bijzondere uitgaves: Beste Cyriel, Best verkocht SOLO jazz album ooit- Koln Concert van Keith Jarrett. grt
Koen op The Junction geeft krachtige nieuwe vorm aan repert…: Dit concert heb ik helaas gemist. Leuk dat je ook iets over de achtergrond vertelt Cyriel. Ik weet da…
 

« Groove leidt de weg i… | Home | I Compani – Verdi 2.0… »

Presentatie 'Componisten in de jazz' over 'de grote drie'


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
19 Februari 2014

Waarom wordt Monk toch altijd speciaal genoemd als jazzcomponist? Evenals Charlie Parker en Bud Powell waren zijn "composities" ook niet meer dan de hoekdelen van een akkoordenschema dat voor de rest werd opgevuld met improvisaties. Kortom: een structuur die volstrekt typerend is voor wat we ook wel aanduiden met het begrip bebopidioom. En waarom de relatief eenvoudige motiefjes van Monk dan meer de kwalificatie "compositie" verdienen dan de briljante en veel meer uitgewerkte thema's van Charlie Parker, Lennie Tristano of Bud Powell (om van modernere jongens als Keith Jarrett, John Taylor of Egberto Gismonti nog maar te zwijgen) is mij eigenlijk altijd een raadsel geweest.

Bert Dobben (E-mail ) - 21-07-’15 14:58

Hallo Leroy, vergeleken bij Parkerstukken als Cheryl, Confirmation en Cardboard zijn Blue Monk en Friday the 13th toch echt kleuterdeuntjes. Natuurlijk heeft Monk ook wel interessantere thema's geconcipieerd maar waarom dan speciaal hij altijd als een opzienbarende componist wordt aangemerkt tov de meer virtuozere boppers (ook in compositorische zin virtuozer) blijft voor mij een groot vraagteken. En buiten de Be-Bop zijn er ook zoveel jazzcomponisten die veel interessantere en meer gelaagde dingen hebben gedaan(ik noem dan ook maar even iemand als Wayne Shorter). Ik denk dat onder Jazzcritici een soort schuldgevoel is ontstaan over het feit dat Monk decennia lang onderbelicht is geweest waardoor er na zijn dood een soort Wiedergutmachungsmechanisme in werking is getreden. Maar wat mij betreft mag Monk nu wel weer wat minder geprezen worden, zeker als componist maar ook als pianist.

Bert Dobben (E-mail ) - 22-07-’15 12:30






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: