CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Rogier op Kunst en Cultuur hoort apolitiek te zijn: Ik moet mij aansluiten bij Michiel van Dijk.
Michiel van Dijk op Kunst en Cultuur hoort apolitiek te zijn: Beste Loet, het is een oude discussie maar de idee dat kunst apolitiek hoort te zijn is natuurlijk no…
Fred Dekker op Partij voor Kunst en Cultuur: Beste Loet, ik ben het volledig met je eens. Maar....een Partij voor Kunst en Cultuur Nederland wordt…
Ruud de Quay op Nijmegen laat I Compani in de steek: Geen publiek geheim, dat van die bijdrage per inwoner. Het staat - verpakt in een voetnoot- te lezen!…
Bo van de Graaf op Nijmegen laat I Compani in de steek: Het goede nieuws, in dit geval:Hoera de jazzprogrammering krijgt er 20.000 bij" heeft doorgaans wei…
Roy op Nijmegen laat I Compani in de steek: De emoties die Cyriel heeft bij het niet honoreren van I Compani vervuilen zijn perspectief over de g…
jan van kranenburg op Partij voor Kunst en Cultuur: Cultuur verliezen betekent verarming van het hele land.
leo bontje op Paul van Kemenade raakt met overweldigende oerkreet…: Het optreden van Paul van Kemenade en Buddha Building vond ik een hoogtepunt. Boeiende combinatie van…
 

« Groove leidt de weg i… | Home | I Compani – Verdi 2.0… »

Presentatie 'Componisten in de jazz' over 'de grote drie'


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
19 Februari 2014

Waarom wordt Monk toch altijd speciaal genoemd als jazzcomponist? Evenals Charlie Parker en Bud Powell waren zijn "composities" ook niet meer dan de hoekdelen van een akkoordenschema dat voor de rest werd opgevuld met improvisaties. Kortom: een structuur die volstrekt typerend is voor wat we ook wel aanduiden met het begrip bebopidioom. En waarom de relatief eenvoudige motiefjes van Monk dan meer de kwalificatie "compositie" verdienen dan de briljante en veel meer uitgewerkte thema's van Charlie Parker, Lennie Tristano of Bud Powell (om van modernere jongens als Keith Jarrett, John Taylor of Egberto Gismonti nog maar te zwijgen) is mij eigenlijk altijd een raadsel geweest.

Bert Dobben (E-mail ) - 21-07-’15 14:58

Hallo Leroy, vergeleken bij Parkerstukken als Cheryl, Confirmation en Cardboard zijn Blue Monk en Friday the 13th toch echt kleuterdeuntjes. Natuurlijk heeft Monk ook wel interessantere thema's geconcipieerd maar waarom dan speciaal hij altijd als een opzienbarende componist wordt aangemerkt tov de meer virtuozere boppers (ook in compositorische zin virtuozer) blijft voor mij een groot vraagteken. En buiten de Be-Bop zijn er ook zoveel jazzcomponisten die veel interessantere en meer gelaagde dingen hebben gedaan(ik noem dan ook maar even iemand als Wayne Shorter). Ik denk dat onder Jazzcritici een soort schuldgevoel is ontstaan over het feit dat Monk decennia lang onderbelicht is geweest waardoor er na zijn dood een soort Wiedergutmachungsmechanisme in werking is getreden. Maar wat mij betreft mag Monk nu wel weer wat minder geprezen worden, zeker als componist maar ook als pianist.

Bert Dobben (E-mail ) - 22-07-’15 12:30






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: