CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Reinier Baas op CvA Concert Big Band / Reinier Baas / Johan Plomp –…: Mooi, Cyriel! Hier is nog een cover van Englishman in New York: https://youtu.be/1mO8CPDVd uU Veel st…
John Veerman op Noorse drummer Jon Christensen (76) overleden: De wereld heeft een drummende held minder (ik zeker). Wat een muzikant en wát een stijlontwikkeling! …
peter op Rita Hovink – Love Me Or Leave Me: Alleen als download, de CD komt niet meer. shorturl.at/klrF7
e.verhaar op Pianist Lyle Mays (66) overleden: "It's always Lyle". Always and forever
S.F. op Voor haar publiek is Marokkaanse Oum een ware heldi…: Als ik dit concert recensie lees dan komt er een paar gedachte in mij op. 1. Ik hoor hier iemand die…
jos bus op Teus Nobel - Saudade: Jammer dat hedendaagse toppers - want dat is Teun Nobel - te vaak kiezen voor een 'ambitieus project'…
Nanette Tredoux op Lula Pena en de betovering van het dwalen: Dankie vir die bekendstelling aan hierdie besonderse sangeres.
michaèl brandt op Pianist Lyle Mays (66) overleden: Lyle Mays en Pat Metheny brachten de hele muziek naar een hoger plan in de jaren 70. een groot verlie…
 

« Groove leidt de weg i… | Home | I Compani – Verdi 2.0… »

Presentatie 'Componisten in de jazz' over 'de grote drie'


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
19 Februari 2014

Waarom wordt Monk toch altijd speciaal genoemd als jazzcomponist? Evenals Charlie Parker en Bud Powell waren zijn "composities" ook niet meer dan de hoekdelen van een akkoordenschema dat voor de rest werd opgevuld met improvisaties. Kortom: een structuur die volstrekt typerend is voor wat we ook wel aanduiden met het begrip bebopidioom. En waarom de relatief eenvoudige motiefjes van Monk dan meer de kwalificatie "compositie" verdienen dan de briljante en veel meer uitgewerkte thema's van Charlie Parker, Lennie Tristano of Bud Powell (om van modernere jongens als Keith Jarrett, John Taylor of Egberto Gismonti nog maar te zwijgen) is mij eigenlijk altijd een raadsel geweest.

Bert Dobben (E-mail ) - 21-07-’15 14:58

Hallo Leroy, vergeleken bij Parkerstukken als Cheryl, Confirmation en Cardboard zijn Blue Monk en Friday the 13th toch echt kleuterdeuntjes. Natuurlijk heeft Monk ook wel interessantere thema's geconcipieerd maar waarom dan speciaal hij altijd als een opzienbarende componist wordt aangemerkt tov de meer virtuozere boppers (ook in compositorische zin virtuozer) blijft voor mij een groot vraagteken. En buiten de Be-Bop zijn er ook zoveel jazzcomponisten die veel interessantere en meer gelaagde dingen hebben gedaan(ik noem dan ook maar even iemand als Wayne Shorter). Ik denk dat onder Jazzcritici een soort schuldgevoel is ontstaan over het feit dat Monk decennia lang onderbelicht is geweest waardoor er na zijn dood een soort Wiedergutmachungsmechanisme in werking is getreden. Maar wat mij betreft mag Monk nu wel weer wat minder geprezen worden, zeker als componist maar ook als pianist.

Bert Dobben (E-mail ) - 22-07-’15 12:30






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: