CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Ruud Gosse op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Tom Harrell verdient een standbeeld! Zijn klank heeft een leven lang kleur aan de jazz gegeven. Ondan…
Erik op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Ik heb absoluut wel genoten van het concert en met name van het drumwerk van Johnathan Blake. Ik vond…
Leendert op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Ik zag uit naar dit concert. Vooral ook om Mark Turner en Jonathan Blake te zien en te horen. Jonatha…
Niels Tausk op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Onzin dat Tom Harrel nooit platen met gitaristen opnam, denk aan Stories (met John Scofield) of Sail …
Joahua op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Wat is de bedoeling van deze recensie? Hij is oude, kan niet spelen, jammer, ritme sectie was ok, M…
Kelvin Hogarth op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: Overigens speelde Ben Street hier geen contrabas, hoewel dat op het album wel het geval is. We zagen …
Jur op Tom Harrell nog slechts schim van grote musicus: En hij is broos. Bijzonder broos... (Vergelijkbaar met de legendarische Abdulah Ibrahim afgelopen zom…
Peter op VPRO Vrije Geluiden verdwijnt van de buis: Eerlijk gezegd vond ik vrije geluiden al lang nier meer wat het geweest was met een presentatrice waa…
 

« Groove leidt de weg i… | Home | I Compani – Verdi 2.0… »

Presentatie 'Componisten in de jazz' over 'de grote drie'


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
19 Februari 2014

Waarom wordt Monk toch altijd speciaal genoemd als jazzcomponist? Evenals Charlie Parker en Bud Powell waren zijn "composities" ook niet meer dan de hoekdelen van een akkoordenschema dat voor de rest werd opgevuld met improvisaties. Kortom: een structuur die volstrekt typerend is voor wat we ook wel aanduiden met het begrip bebopidioom. En waarom de relatief eenvoudige motiefjes van Monk dan meer de kwalificatie "compositie" verdienen dan de briljante en veel meer uitgewerkte thema's van Charlie Parker, Lennie Tristano of Bud Powell (om van modernere jongens als Keith Jarrett, John Taylor of Egberto Gismonti nog maar te zwijgen) is mij eigenlijk altijd een raadsel geweest.

Bert Dobben (E-mail ) - 21-07-’15 14:58

Hallo Leroy, vergeleken bij Parkerstukken als Cheryl, Confirmation en Cardboard zijn Blue Monk en Friday the 13th toch echt kleuterdeuntjes. Natuurlijk heeft Monk ook wel interessantere thema's geconcipieerd maar waarom dan speciaal hij altijd als een opzienbarende componist wordt aangemerkt tov de meer virtuozere boppers (ook in compositorische zin virtuozer) blijft voor mij een groot vraagteken. En buiten de Be-Bop zijn er ook zoveel jazzcomponisten die veel interessantere en meer gelaagde dingen hebben gedaan(ik noem dan ook maar even iemand als Wayne Shorter). Ik denk dat onder Jazzcritici een soort schuldgevoel is ontstaan over het feit dat Monk decennia lang onderbelicht is geweest waardoor er na zijn dood een soort Wiedergutmachungsmechanisme in werking is getreden. Maar wat mij betreft mag Monk nu wel weer wat minder geprezen worden, zeker als componist maar ook als pianist.

Bert Dobben (E-mail ) - 22-07-’15 12:30






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: