Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Maaike den Dunnen – Arrival

CD-RECENSIE

Maaike den Dunnen – Arrival
bezetting: Maaike den Dunnen zang; Thomas Kugi tenorsaxofoon; Renato Chicco piano; Milan Nikolic contrabas; Mario Gonzi drums
opgenomen: 20, 21 december 2011
release: 2013
label: ATS Records
tracks: 11
tijd: 59:14
websites: www.maaikedendunnen.com
door: Jan Jasper Tamboer



Wat een frisheid straalt zangeres Maaike den Dunnen uit. Het kan niet anders of zij heeft de partijen voor haar debuutalbum 'Arrival' met groot plezier staan inzingen. De sfeer die zij wil overbrengen reikt tot in de huiskamer en slaat over op de ontvankelijke luisteraar.

Den Dunnen wil niet preken en is ook geen goeroe, toch blaken haar composities van optimisme en levenskracht. Zelfs als zij volgens een van haar teksten zich in de positie  bevindt om haar zonden op te biechten, ziet zij nog lichtpuntjes. Als zij daarbij haar eerlijkheid benadrukt, geloof je haar direct. Ja, Den Dunnen levert niet alleen klank, maar ook woord. En arrangeerde en produceerde haar nieuwe plaat ook nog eens.

Zij nam 'Arrival' op in Oostenrijk met deels Oostenrijkse muzikanten. Niet zo gek als je bedenkt dat zij een masters haalde aan het conservatorium van Graz. Eerder had zij in Rotterdam bij Fay Claassen gestudeerd, die in het boekje bij de cd de loftrompet over haar steekt.  De muzikanten op 'Arrival' krijgen overigens alle vier een beschrijving, waaruit blijkt dat ze met vele prominenten hebben gespeeld. Hoes en boekje maken een verzorgde indruk.

Het wemelt van de jonge zangeressen in Nederland, die allemaal wel een link met jazz hebben. Velen ontkomen niet aan popinvloeden, al dan niet bewust. Voor Den Dunnen geldt dat ook, maar zij lijkt grondiger in de jazztraditie verankerd te zijn met haar harmonieën en arrangementen. Een bijzonder sterke troef is haar vermogen tot scatten. Daarin lijkt zij veel vrijheid te vinden  met veel variatie, waar veel zangeressen nogal geforceerd en eenvorming kunnen klinken. Den Dunnen is daarmee beslist onderscheidend.

Jammer is dat de uitspraak van het Engels door de zangeres van een dermate Nederlands gehalte is, dat het in negatieve zin opvalt. Sommigen zullen het juist charmant vinden, maar het kan ook een onbeholpen indruk maken. Veel scatten dus maar.


© Jazzenzo 2010