Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Zwerver en witte magiƫr betoveren publiek

FESTIVALRECENSIE. North Sea Jazz Festival, Ahoy, Rotterdam, 14 juli 2013
beeld: Eddy Westveer, Ron Beenen
door: Quint Italianer

Hoewel alle dagen van North Sea Jazz uitverkocht waren, leek het op zondag nog net iets drukker dan voorheen. De digitale bordjes ‘vol’ bij de zalen frustreerden bezoekers regelmatig. Het was dan ook de dag waarop sterren als Sting, Dionne Warwick en Ron Carter acte de présence gaven. Maar ook op de kleinere podia was er genoeg te beleven.


Charles Bradley, Hermeto Pascoal en Herbie Hancock die op de laatste dag van North Sea Jazz met het Metropole Orkest optrad.

Eerst maar de trappen op naar de derde verdieping van Ahoy, waar in de Volga de zweverige, oriëntaalse klanken van Levantasy klonken. Dit project was een samenwerking van het Nederlandse Kepera Trio met de Israëlische multi-instrumentalist Yoram Lachisch. Een samensmelting van muzikale tradities dus.

De sterk ritmische solo’s van pianist Rembrandt Frerichs en de serene klanken van Lachisch – op hobo, Engelse hoorn en exotische blaasinstrumenten als de zurna, de shehnai en de shofar – gaven de band een fris geluid. Lachisch’ breekbare solo op de shofar ontroerde, evenals de klanklandschappen waarmee de rest van de band hem begeleidde. Daarin werd afgewisseld tussen totale leegte en vol gas. Zo creëerde Levantasy een geslaagde mix van Israëlische, Arabische en westerse stijlelementen.

Grootschalig
Zo intiem als het optreden van Levantasy, zo grootschalig was het concert van Herbie Hancock en het Metropole Orkest. Die samenwerking werkte prima; in de flitsende arrangementen van Vincent Mendoza kreeg zowel de pianist als het orkest veel ruimte. Er kwamen klassieke standards voorbij, maar ook meer funky werk van Herbie. Hij groovede als vanouds de pan uit.


Tingvall Trio. Herbie Hancock met Metropole Orkest. Jose James.

En jazz klinkt nu eenmaal mooi met strijkers. Het Metropole Orkest, dat in 2004 ook al met Herbie speelde – tot diens grote tevredenheid – deed het uitstekend als bigband. Drummer Martijn Vink tikte lekker door. Hij heeft de juiste power om zo’n heel orkest op te zwepen.

In de Yenisei speelde het Tingvall Trio een stomende set. De sprookjesachtige composities van de Zweedse pianist Martin Tingvall, waarin jazz en rock elkaar ontmoeten, werden energiek uitgevoerd. De invloed van het Esbjörn Svensson Trio was duidelijk merkbaar – niet voor niets had Tingvall zaterdag al meegespeeld met de E.S.T. Symphony. Veel ‘alles komt goed’-akkoorden, lange, melodische uithalen op de contrabas en snelle, puntige grooves op de drums. De vreemde maatsoorten die voorbijkwamen, voelden ondanks hun onevenheid natuurlijk aan. De Cubaanse bassist Omar Rodriguez Calvo overtuigde met zijn creatieve solo’s.

Vervolgens zong Jose James zijn gelikte urban jazz-hiphopnummers in een afgeladen en snikhete Darlingzaal. Hij is een goede zanger en zijn cover van ‘Ain’t no sunshine’ mocht er wezen, maar zijn meeste liedjes waren saaie niemendalletjes, ondanks lekkere laid back grooves.


Bettye Lavette. Bobbie Womack. Valerie June.

Zoon
Het feestje bij blueszanger Mud Morganfield was stukken leuker. In de Congo – waar Bettye Lavette die middag al had laten horen nog fantastisch bij stem te zijn – deed deze zoon van Muddy Waters alle bezoekers opstaan van hun stoelen. Rechttoe rechtaan blues, sterk lijkend op die van zijn vader, waarmee hij het publiek een nostalgische trip naar de Amerikaanse jaren zestig  voorschotelde. Zijn toegift ‘It’s gonna be allright’ was een schot in de roos.

Als laatste optreden in de Congo stond Charles Bradley op het programma, de 65-jarige soulzanger die in 2011 zijn debuutalbum uitbracht bij Daptone Records. Een half uur voor aanvang paste er al niemand meer in de zaal. Iedereen kende het verhaal van de man die er al carrières als zwerver, kok en James Brown-imitator op had zitten en wilde hem nu in levenden lijve meemaken. Toen Bradley eenmaal in disco-outfit op het podium verscheen, aanbad het publiek hem als een Messias. ‘I love you, I love you,’ stamelde Bradley overrompeld door het enthousiasme, dat de hele show zou aanhouden.

Was het zijn James Brown-achtige stem die het publiek inpakte? Zijn tragikomische blik? Zijn erotische dansjes? Of toch zijn boodschap: geef alle liefde die je in je hebt en luister naar je hart? Uit de mond van deze laatbloeiende rasartiest hadden deze woorden niets clichématigs. Zijn hartverscheurende uithalen met schorre, bijna kapotte stem bezorgden kippenvel.


Hermeto Pascoal. Charles Bradley. Vince Mendoza en Joe Lovano.

‘You make me cry. I don’t wanna cry’, zei Bradley na de toegift, nauwelijks verstaanbaar door het oorverdovende gejuich van het publiek. Zachtjes wenend verliet hij het podium.

Afsluiting
Met de witte tovenaar Hermeto Pascoal werd North Sea Jazz 2013 definitief afgesloten. Terwijl de hal beneden langzaam volstroomde met Stingfans die terugkwamen uit de Nile, gaf componist en multi-instrumentalist Pascoal latinlovers in de Madeira het concert van hun leven.

Hevig swingende, creatieve latinjazz – met de nadruk op latin – met zangeres Alina Morena achter de microfoon. Zij gebruikte haar stem als melodie-instrument, constant meezingend met saxofonist Vinicius Dorin. In de toegift gaf Pascoal een virtuoze solo weg op zijn accordeon, die uitmondde in een laatste swingend slotoffensief met de hele band.


Zie ook:


© Jazzenzo 2010