Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Bill Frisell – Big Sur

CD-RECENSIE

Bill Frisell – Big Sur
bezetting: Bill Frisell gitaar; Eyvind Kang altviool; Hank Roberts cello; Jenny Scheinmann viool; Rudy Royston slagwerk
opgenomen: Glen Deven Ranch, Big Sur Californië (VS) april en september 2012
release: 2013
label: OKeh Masterworks
tracks: 19
tijd: 64.36
website: www.billfrisell.com - www.sonymasterworks.com
door: Rinus van der Heijden


Speciaal voor het Monterey Jazz Festival 2012 schreef gitarist Bill Frisell deze suite. Negentien stukken bevat het werk, die alle zijn geïnspireerd door de wijdsheid van de Californische Glen Deven Ranch in Big Sur. Negentien stukken ook, die zonder uitzondering de melodie als uitgangspunt hebben.

Naar eigen zeggen is het hoofdbestanddeel in alle werk van Bill Frisell die melodie: “Voor mij is het echt belangrijk om de melodie er de hele tijd in te houden, of die nu letterlijk wordt gespeeld of niet. Vooral wanneer het een standard is, of een bekende melodie.” Hij vormt daarmee een uitzondering op veel musici, die de melodie ondergeschikt maken aan hun solo. “Wat er dan gebeurt is, dat ze alleen maar gaan ‘freaken’ op de akkoordenschema’s, waarmee hun spel niets meer van doen heeft met het liedje. Ik wil de melodie juist gaande houden.”

Wie het oeuvre van Bill Frisell – dat inmiddels meer dan dertig albums telt – kent, klinken voorgaande woorden niet vreemd in de oren. Maar Frisell heeft zijn spel waarschijnlijk nog nooit zo precies geanalyseerd als met deze zinnen.

Bill Frisell is met nog een paar landgenoten schatbewaarder van de Amerikaanse muziektraditie. Die bestaat eigenlijk maar uit twee stijlen: jazz en country. Het is daarom niet geheel toevallig, dat beide vormen regelmatig in het oeuvre van de gitarist terugkeren. Luister naar zijn schitterende album ‘Nashville’ uit 1997, dat alles zegt over de inhoud: een ode aan de Amerikaanse country&western. En nu zestien jaar later ‘Big Sur’, waarin country ook weer een voorname plaats inneemt.

Kun je daarom zeggen dat deze nieuwste naadloos aansluit bij ‘Nashville’? Zeker niet, want op ‘Big Sur’ zijn de country-elementen diffuus aanwezig. Ze lijken weggestopt onder een lappendeken van invloeden die Bill Frisell heeft ondergaan. Korte, door zijn medemusici gevoede sfeertekeningen. De ene keer gedragen door altviool en cello, de andere keer door de viool en vooral het rockende en groovende slagwerk.

Bill Frisell, een musicus die altijd op reis is, trok zich vorig jaar gedurende tien dagen terug op het immense landgoed Glen Deven Ranch, ingeklemd tussen de Stille Oceaan en het Santa Luciagebergte in Noord-Californië. Hij lijkt er tijdens het componeren tot een nieuw soort bezinning te zijn gekomen: de invloeden van het landschap domineren, waardoor er letterlijk klanklandschappen zijn ontstaan. Zelfs in een ballade als ‘Song for Lana Weeks’ kabbelt onderhuids spanning en een bijna mystieke, niet te omschrijven sfeer die Frisell c.s. ook in alle andere stukken van de cd oproepen.

En wie nog niet overtuigd is van Frisells eerbied voor de Amerikaanse traditie, die wordt dat misschien wel bij het beluisteren van ‘We All Love Neil Young’. Alleen al de titel van dit stuk zegt alles.

Veel werk van Bill Frisell is uitgekomen bij Nonesuch Records. ‘Big Sur’ is het eerste bij OKeh, onderdeel van Sony Music en door deze elektronicagigant nieuw leven ingeblazen. Dat ziet uit naar méér.



Bill Frisell – Big Sur
Muziekvideo met werk van Big Sur


© Jazzenzo 2010