Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Hiromi Uehara probeert elke dag nieuw landschap te vinden

INTERVIEW
door: Quint Italianer









Hiromi Uehara: “Als je met een trio speelt, weet je nooit van
wie de bal komt”. Foto © Ron Beenen.



Pianiste Hiromi Uehara (34) tourt al tien jaar over de wereld, maar is nog lang niet uitgeoefend. “Wanneer ik twintig uur op een dag aan het reizen ben, kan ik niet echt spelen. Maar wanneer ik vrij ben, oefen ik bijna de hele dag. Op tour probeer ik een paar uur eerder naar de stad te komen om ergens een piano te huren, zodat ik kan spelen.”

Al op jonge leeftijd speelde de Japanse pianiste met grote namen. Op haar zeventiende, toen ze muziekles had op de Yamaha School of Music in Tokyo, liep Chick Corea toevallig langs haar oefenruimte. Hij was verbluft door haar spel en nodigde haar uit om mee te spelen op zijn concert die avond. Later kreeg Hiromi, die een rechtenstudie overwoog, een beurs aangeboden om vier jaar aan Berklee College of Music in Boston te studeren. De keuze was snel gemaakt. In 2003 studeerde ze af en hetzelfde jaar nog kwam haar eerste album uit, ‘Another Mind’.

Een goed team
Zeven platen later is Hiromi een meer dan gevestigde naam in het internationale jazzcircuit. Iedereen wil haar energieke mix van jazz, progressieve rock en klassieke muziek live horen. Sinds twee jaar speelt ze met basgitarist Anthony Jackson en drummer Simon Phillips. Twee albums maakten ze met z’n drieën, onder de naam ‘The Trio Project’: ‘Voice’ in 2011, ‘Move’ het jaar daarop.

Vol bewondering spreekt Hiromi over haar bandgenoten. “Anthony’s oren zijn verbazingwekkend. Als hij een baslijn improviseert onder mijn solo, gaat hij helemaal mee met de harmonie die ik speel. Hij laat mijn spel zo veel mogelijk schitteren. Het voelt alsof ik vals speel, want iedereen kan wel goed klinken met zijn baslijnen eronder. Hij speelt erg muzikaal en melodisch, en heeft natuurlijk een geweldige groove.”

En Phillips? “Simon begrijpt veel verschillende soorten muziek heel goed. Zijn drums zingen echt. Hij speelt lyrisch, maar heeft tegelijkertijd een sterke groove. Met zijn drieën hebben we een breed scala aan muzikale stijlen. Ik denk dat we een goed team zijn. We worden steeds strakker.”











Hiromi tijdens haar show in Zoetermeer, begin mei.
Foto © Ron Beenen.


‘Move’ is een album vol variatie: percussieve fusion, snelle bebop en kalme ballads wisselen elkaar af. Bij elk stuk dat Hiromi componeert, schrijft ze ook een paar woorden op. Over waarom ze juist dat nummer op dat moment schrijft. “‘Move’ ging voornamelijk over tijd. Het is een soort soundtrack van een dag. Bij elk nummer schreef ik voor welk deel van de dag het bedoeld was. Een nummer voor zonsopgang, voor het wakker worden, voor midden in de nacht, voor het hangen met vrienden in de bar.”

Hoe heb jij je als muzikant ontwikkeld sinds ‘Another mind’?
“Ik heb veel geleerd door met verschillende muzikanten en in verschillende bezettingen te spelen. Ik heb met mijn eigen band gespeeld, maar ook solo piano. Ik heb duetten gespeeld met Chick Corea en met de Stanley Clarke Band. Al die ervaring wordt je schatkist. Er zijn dingen die je alleen in de oefenruimte leert en dingen die je alleen on the road leert, tijdens het optreden. Op elk  podium leer ik nieuwe dingen. Als je optreedt, is je focus maximaal. Dan ben je geconcentreerder dan in de oefenruimte, want je hebt ook verantwoordelijkheid naar het publiek toe, dat zijn kostbare tijd met je deelt door naar je show te komen.”

Wat voor dingen leer je tijdens een optreden die je niet in de oefenruimte kunt leren?
“Je probeert on the spot iets nieuws te bedenken. Het is zoals een sportwedstrijd. Tijdens een voetbaltraining kun je dingen als overspelen wel oefenen, maar in de wedstrijd is het een compleet ander verhaal. Vooral als je met een trio speelt, weet je nooit van wie de bal komt. Maar je probeert altijd te scoren. Het is continu improviseren. Proberen er het beste uit te halen. Soms kunnen verschillende piano’s in verschillende steden me nieuwe inspiratie geven. Ik probeer elke dag een nieuw landschap te vinden.”

Zie ook:


© Jazzenzo 2010