Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

eBraam – 3

CD-RECENSIE

eBraam – 3
bezetting: Michiel Braam toetsen; Pieter Douma basgitaar;
Dirk-Peter Kölsch slagwerk
opgenomen:  december 2012 in The Cabin Music in Veghel
release: 2013
label: BBB
tracks: 9
tijd: 45.52
website: www.michielbraam.com
door: Rinus van der Heijden



Een cd, geïnspireerd op het werk van de cultgroep Soft Machine. En dan nog wel op het derde (dubbel)album ‘Third’ dat de Britten in 1970 uitbrachten. Dat was de uitdaging voor Michiel Braam, die er de derde plaat van zijn groep eBraam mee volspeelde.

eBraam is de elektrische groep van de Nijmeegse pianist/toetsenist, componist en bandleider. Negen stukken staan er op, acht zijn van de hand van Michiel Braam. Het laatste, ‘A Certain Kind’ is weer van Soft Machine, maar dan van de eerste elpee ‘The Soft Machine’ uit 1968. Een beetje ingewikkeld allemaal, maar nodig om uit te leggen dat deze cd van eBraam niet zomaar ‘3’ heet.

Soft Machine was gegroepeerd rond leider/organist/toetsenist Mike Ratledge. Samen met de absurdistische teksten van Daevid Allen en het ijle stemmetje van drummer Robert Wyatt waren de Britten de kartrekker van de toen opkomende psychedelische muziek. Later werden jazz- en rockelementen toegevoegd, maar geen groep in dit genre benaderde ooit het specifieke Soft-Machinegeluid.

Michiel Braam, die na een periode als pianist, zich meer ging toeleggen op het bespelen van een Wurlitzer (een elektromechanisch toetsinstrument) bedient zich tegenwoordig van een Nord Stage Ex, een vergelijkbaar (modern) instrument, dat meer mogelijkheden biedt – en beter bestand is tegen de fysieke kracht van Michiel Braam. De Nord Stage Ex plaatst Braam middenin het concept van Soft Machine, die van daaruit gaat experimenteren met vooral maatsoorten.

En – geheel in de stijl van de titel van deze cd – met drieklanken. De Stelling van Pythagoras wordt er zelfs bijgehaald, als Michiel Braam de afstand tussen de noten van zijn stukken naar eigen inzicht wil ‘berekenen’.

Wie verwacht dat op ‘3’ de herkenbaarheid van ‘Third’ van Soft Machine is terug te vinden, komt bedrogen uit. ‘Third’ was slechts het handvat voor Michiel Braam om eindeloos met maten en noten aan de slag te gaan; te gaan experimenteren, gaan kijken hoe bepaalde patronen in vijf maten zich konden herhalen. Het dient gezegd dat deze Braamdrift fascinerende resultaten heeft opgeleverd. Dit improviseren, de vaak stevig aangezette rockgedeelten – mede bepaald door de keuze voor de basgitaar van Pieter Douma - en het pompende en zuigende ‘orgel’ van Michiel Braam maken van ‘3’ een meer dan aangenaam album om te beluisteren. En voor wie wil te analyseren. Hoewel dit laatste vrijwel ondoenlijk is. Het gaat hier immers wel om Michiel Braam.


© Jazzenzo 2010