Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Hiromi overdondert met allstar-trio

CONCERTRECENSIE. Hiromi Trio Project ft. Anthony Jackson & Simon Phillips, Cultuurpodium Boerderij Zoetermeer, 1 mei 2013
beeld: Ron Beenen
door: Quint Italianer

Welke muzikanten zouden met de Japanse pianiste Hiromi Uehara het podium kunnen delen zonder te verbleken bij haar grandioze spel? Het antwoord op die vraag wordt vanavond in Zoetermeer snel duidelijk. Naast zich heeft Hiromi twee grootmeesters zitten: bassist Anthony Jackson, Grammy-winnaar en uitvinder van de zessnarige bas; en drummer Simon Phillips, een goede bekende uit zowel de rock- als de jazzwereld. Met zijn drieën namen ze de afgelopen jaren twee albums op onder de naam ‘The Trio Project’.


Weergaloze show Hiromi Trio in de Boerderij te Zoetermeer.

De band trapt af met het nummer ‘Move’ van het recente, gelijknamige album. Het heeft alle ingrediënten van een typisch Hirominummer: een percussief intro, een hectisch, groovend thema en dreigende fusionmelodieën die alle kanten opgaan. Phillips laat met een gewelddadige solo meteen zien hoe creatief hij is. Met gevoel voor spektakel en een storm aan cymbalgekletter speelt hij waanzinnig snelle patronen op zijn kit. Hij drumt strak en met zeer veel dynamiek: hij lijkt het aantal decibellen dat hij veroorzaakt bij iedere noot zorgvuldig af te wegen.

Goedlachs
Het plezier spat er bij alledrie vanaf. De goedlachse Phillips neemt Hiromi af en toe in de maling met gekke accentjes, waarop ze kraait van plezier. Op het ska-achtige refreintje van ‘Desire’ huppelt Hiromi vrolijk heen en weer, en op de toppunten van haar solo’s lijkt ze –mond open, wild stampend – in een goddelijke extase te komen. Onder goedkeurend oog van veteraan Anthony Jackson.

Functioneler spelen dan deze bassist uit New York kan bijna niet. In de hectische themaatjes van Hiromi dubbelt hij weliswaar haar ingewikkelde basloopjes, maar haar solo’s begeleidt hij met een beperkt aantal prachtige lange noten. Jackson behoort tot de musici die met weinig noten een verhaal kunnen vertellen. Af en toe laat hij wel zien dat hij qua virtuositeit niet voor Hiromi onder doet, maar dat stoort nooit het spel van zijn medemuzikanten.


Hiromi Uehara, bassist Anthony Jackson en drummer Simon Phillips.

Na de pauze neemt de band wat gas terug. Hiromi opent de tweede set met een melancholisch stukje solo piano, waar muisstil naar geluisterd wordt. Verder speelt het trio wat meer conventionele jazz, hoewel er nog steeds obscure maatsoorten voorbijkomen. Het hoogtepunt van de avond is een interessante suite die uit drie delen bestaat: ‘Fantasy’, ‘Reality’, en ‘Inbetween’. In het eerste deel speelt de band rustige, langzame jazz, in het tweede sterk ritmische, agressieve motiefjes en snelle bebop en in het derde deel iets daar tussenin – een passende titel dus. Samen vormen de drie delen een afgerond verhaal.

Woest
Hiromi strooit al haar enthousiasme uit over de toetsen. Soms lieflijk, soms woest, als een beest. Vrijwel aan een stuk door groovend. De spanning gaat nooit verloren. Dat is wat Hiromi zo goed maakt: naast alle virtuositeit en creativiteit is haar concert, voor zowel de luisteraar als voor de muzikanten zelf, één groot, spannend avontuur.


© Jazzenzo 2010