Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Boi Akih – Circles In A Square Society

CD-RECENSIE 

Boi Akih – Circles In A Square Society
bezetting: Monica Akihary zang; Niels Brouwer gitaren, computer; Wolter Wierbos trombone; Kim Weemhoff slagwerk
opgenomen: tussen juni en december 2011
release: 2012
label: Bromo
tracks: 11
tijd: 53.05
website: www.boiakih.com
door: Rinus van der Heijden



Een stem die alles kan, een band in een band en een accuratesse en uitwerking die aan het ongelooflijke grenzen. Daarmee is in het kort de nieuwste cd samengevat van Boi Akih, de band rond zangeres Monica Akihary en gitarist Niels Brouwer. ‘Circles In A Square Society’ behoort hiermee tot de topalbums van dit jaar.

Boy Akih heeft de wereld van muzikale genres en grenzen verlaten, dat is met deze nieuwste plaat duidelijk geworden. Bracht de groep in het verleden nogals eens odes aan de Molukse muziekcultuur, hier laten de vier zich geen enkele beperking opleggen door stijlen of overleveringen. De hechte eenheid die het kwartet vormt, maakt dat een aantal popklassiekers die onder handen wordt genomen, een nieuw leven krijgt.

In Monica Akihary’s stem tref je wel herkenningspunten, maar het blijft altijd Monica Akihary die je hoort. Ook al zijn er referenties aan Abbey Lincoln, Nina Simone, Sarah Vaughan en Rita Reys; Monica Akihary blijft zichzelf en vormt daarmee een eenzaam eiland in de zee van jazzvocalisten. Haar stem is wonderbaarlijk, ze kan er alles mee, bepaalt sfeer en inhoud van de muziek.

De drie andere musici vormen een band binnen een band. Ze mogen op papier dan wel Akihary’s begeleiders zijn, ze zijn naast dienaren vooral ook aangevers en kleine zelfstandigen. Soms kruipen ze langs de stem van de zangeres omhoog, om zich er even later weer ver van te verwijderen en de eigen gang te gaan.

De samenwerking met Wolter Wierbos is áf: zijn trombone zingt mee, schuurt en zaagt in de vrije improvisaties en loopt los op precies de juiste plekken waar de zangeres dit nodig heeft. De gitaren van Niels Brouwer wedijveren met de grote vertolkers in de jazz en het slagwerk van Kim Weemhoff is bescheiden maar o zo adequaat.

Mooiste en indrukwekkendste nummer van de cd is het laatste: ‘Redemption Song’ van Bob Marley. Het is van een schoonheid die diep ontroert en toont hoe je met minimale middelen – een stem en een gitaar - een optimaal resultaat kunt bereiken.

Het Marleystuk zit opgesloten tussen werk van David Crosby, Joni Mitchell, Jimi Hendrix en Neil Young, maar het verrassende zit hem in de omstandigheid dat Boi Akih die stukken zodanig heeft omgebogen, dat ze lijken op werk dat de groep zelf heeft geschreven. Waarmee ze naadloos aansluiten op de andere vijf composities van de hand van Niels Brouwer.


© Jazzenzo 2010