CONCERTRECENSIE. Neneh Cherry  & The Thing. De Melkweg, Amsterdam, 16 juli 2012
beeld: Thomas Huisman
door: Mischa Andriessen

Inderdaad, Neneh Cherry is de zangeres van wereldhits als het zoete ‘Manchild’ en het keurige ‘7 seconds’. Weinigen zullen in De Melkweg verwacht hebben dat de achtenveertigjarige Zweedse dat repertoire zou brengen in haar nieuwe samenwerkingsproject met de Noors- Zweedse freejazzers van The Thing. Maar om voor eens en altijd duidelijk te maken dat The Cherry Thing heel andere koek is, werd begonnen met een chaotische eruptie van lawaai; herrie is een handelsmerk van The Thing.


Verrassend, ruig en gloedvol was het concert van Neneh Cherry & The Thing in de Melkweg.

Dat Cherry en The Thing samenwerken is verrassend, maar niet geheel onlogisch. In de eerste plaats dankt The Thing de naam aan een compositie van Neneh’s stiefvader Don, de legendarische trompettist. Daarnaast maakte zij voor ze doorbrak als soloartiest, naam bij het punky popjazzensemble Rip, Rig + Panic (genoemd naar een  plaat van Rahsaan Roland Kirk). Bovendien is The Thing een groep die geregeld de samenwerking zoekt met heel diverse collega’s en ook uiteenlopende composities speelt, van klassieke jazz, via pop en punk naar vrije jazz.

Het project mag dan op papier zo gek nog niet lijken, de lakmoesproef is natuurlijk de muziek zelf. Het onlangs verschenen ‘The Cherry Thing’ maakt duidelijk dat deze bundeling van krachten bijzonder geslaagd is. Cherry is een zangeres met evenveel energie als soul. Een zangeres ook die durft en die beschikt over een wendbare en gelaagde stem; verleidelijk maar ook rauw, sensibel met een vleugje waanzin, ontwapenend maar met voldoende kracht. Tegen de immer scheurende en schurende baritonsax van Mats Gustafson steekt haar stem bovendien geweldig af.


Neneh Cherry & The Thing, bestaande uit drummer Paal Nilssen-Love, bassist Ingebrigt Håker Flaten en saxofonist Mats Gustafss

Een oudere plaat van The Thing heet ‘Actionjazz’ en dat dekt de lading exact. Maar al die actie en energie leidden ook wel tot een wanordelijk lawaai. De grote winst van de samenwerking met Cherry is dat er meer structuur in de muziek is gekomen, zonder dat ook maar een van de kwaliteiten van de groep wordt weggedrukt.

Op de plaat zat het al helemaal goed, live bleek het ook dik in orde. Het geluid was niet altijd optimaal, maar songs als ‘Sudden Moment’ en het Suicidenummer ‘Dream baby baby dream’ kwamen volop tot hun recht. Gloedvol, ruig, maar ook dromerig en melancholiek. Dat de groep nog meer verrassingen in petto had, bleek in de toegift, waarin Cherry in een spannend nummer vrijelijk citeerde uit Archie Shepp’s ‘Blasé’.

Cherry en The Thing halen het beste van elkaar naar boven en komen zo tot iets nieuws. Dat toch klinkt alsof het er altijd al is geweest.

• www.smalltownsupersound.com