Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

De grote verzoening op het NSJF

COLUMN
door: Koen Graat

Tijdens het Eurovisie Songfestival bleek de Koude Oorlog, die verbeten strijd tussen oost en west, nog steeds te bestaan. Die corrupte gastarbeiders uit Oost-Europa hadden maar één doel: het Westen dwarszitten. Uit jaloezie boycotten ze onze hoogstaande artistieke en culturele bijdrage aan het festival. Wat mij betreft gooien we ze zo snel mogelijk weer uit de Europese Unie. Eigen schuld.

Een Koude Oorlog is ook gaande in de jazz, maar dan tussen Europa en Amerika. Zo laat Frank van Herk in de Volkskrant geen recensie onbenut om te schrijven dat je voor interessante ontwikkelingen in de hedendaagse jazz toch echt in Europa moet wezen. Ik kan me daar deels wel in vinden, Wynton Marsalis niet. Bij zijn laatste album ‘From the Plantation to the Penitentiary’  verscheen een speciale ‘Radio Documentary’. Daarop worden muzikale fragmenten afgewisseld met dat schattige, belerende stemmetje van Marsalis. Hij maakt de luisteraar op de radio documentaire deelgenoot van zijn visie op de maatschappij, zwart zijn, de Verenigde Staten, slavernij en natuurlijk jazz. Tijdens de introductie op de cd laat Marsalis zich eerst door de zware stem van Keith David ophemelen. Vervolgens zegt die zelfde zware stem: ‘The message is simple: Jazz is a uniquely American art form’.

Wat ik nou zo leuk vind aan het programma van het komende North Sea – even de komst van pornoster Snoop Dogg daargelaten – is de paradox die zich voordoet in de line-up. De schijnwerpers zijn in juli voor een groot deel gericht op de Europese jazz. Tijdens de persconferentie van het NSJF vorige maand werd de voorkant van het bekende Amerikaanse magazine Down Beat getoond. Op die voorkant stonden de jongens van het Zweedse E.S.T. Zie daar, zelfs in het land waar de jazz vandaan komt, zijn Europeanen een opmars begonnen.

Vorig jaar maakte Branford Marsalis de jongens van E.S.T. nog met de grond gelijk in een interview. Het leuke is dat zijn jongere broertje Wynton dit jaar artist in residence is. Dus zowel de Europeanen als de conservatieve Wynton (‘jazz is uniquely American’) staan in de schijnwerpers. En dat is niet voor niets.

Ik denk dat de organisatie van het NSJF iets groots in gedachte heeft. De dramatische tweedeling die tijdens het Eurovisie Songfestival bleek, moet in de jazz kost wat kost worden voorkomen. De programmering voor dit jaar is niets anders dan een verzoeningspoging. Het moet de Europeanen en de Amerikanen weer dicht bij elkaar brengen. Daarom zie ik het wel gebeuren dat Wynton Marsalis als speciale gast bij E.S.T. het podium oploopt en een paar lekkere mopjes van Louis Armstrong met de jongens speelt. Daar kunnen die Oost-Europeanen nog iets van leren.


© Jazzenzo 2010