Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Fay Claassen interpreteert Chet Baker op indrukwekkende wijze

CONCERTRECENSIE. Jazzweekend Bergen op Zoom, Schouwburg De Maagd, 29 mei 2007
door Koen Graat

Dat een zangeres op het podium Chet Baker eert, is op zichzelf niet zo vreemd. De Amerikaanse trompettist werd immers wereldberoemd met zijn gezongen versies van My funny Valentine en You don’t know what love is. Maar zangeres Fay Claassen kiest er in haar programma Two Portraits of Chet Baker juist voor om ook het instrumentale werk van Baker te vertolken zonder dat daar een trompet bij aan te pas komt. Het was indrukwekkend om te zien hoe Claassen gisteravond in schouwburg De Maagd in Bergen op Zoom thema’s en trompetsolo’s al zingend voor haar rekening nam. Het optreden van de zangeres was het laatste van de Nederlandse tournee en tevens het officiële startschot van het Jazzweekend Bergen op Zoom, dat overigens zes dagen duurt.

Chet Baker brak in de jaren vijftig door toen hij zich aansloot bij de groep van baritonsaxofonist Gerry Mulligan. Het kwartet was een van de grootste hits uit de populaire West Coast-scene. Voor de pauze speelde Claassen dat repertoire, waarbij Jan Menu in de huid van Mulligan kroop. De stem van Claassen en de sax van Menu vormden alleen al door de unieke samenklank een intrigerende combinatie. Adembenemend was de interpretatie van First Song. Het nummer is weliswaar geen compositie van Mulligan, maar wel een prachtige ballade van Charlie Haden waarop Claassen een weergaloze solo gaf. Dat deed ook bassist Hein van de Geyn. Samen met John Engels op drums vormde hij de ritmesectie van het kwartet en dat is een vrij logische keuze. Beide heren tourden in de jaren tachtig met niemand minder dan Chet Baker zelf door Japan.

Na de pauze voegden trompettist Jan Wessels en pianist Karel Boehlee zich bij de groep en nam Claassen weer de rol aan van zangeres. En dan komt natuurlijk My funny Valentine voorbij, misschien wel de meest gespeelde jazzstandard aller tijden. Ook in dat nummer bewees Claassen niet de zoveelste doorsnee jazzzangeres te zijn, maar over een eigen timing en klankkleur te beschikken. Met zijn indringende stem gaf Baker een bepaalde romantiek aan de nummers die hij zong. Tegelijk had zijn muziek iets tragisch. Hij was toch de mooie jongen die langzaam afgleed door een slepende drugsverslaving. Baker was romanticus, maar wel van het donkere soort. Claassen wist met haar stem oprecht iets van die pijn in de muziek te leggen.


© Jazzenzo 2010