Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Subtiele intonatienuances handelsmerk Nils Wogram & Root 70

CONCERTRECENSIE. SJU Jazzpodium Utrecht, Nils Wogram & Root 70, 9 juni 2007
beeld: Thomas Huisman
door: Mischa Andriessen

De Duitse trombonist Nils Wogram legt zich niet graag vast. Hij speelde eclectische pretavant-garde met Underkarl, maar verkende even kundig samen met onder meer Florian Ross het snijpunt tussen traditie en vernieuwing in zijn Nostalgia Trio. Ook het vorig jaar verschenen “Fahrvergnügen” laat zich niet onder een noemer brengen. De snelle stukken hebben een duidelijke bop invloed - “Bird’s trip” is niet voor niets een ode aan Charlie Parker - maar de langzame composities doen met hun lange melodielijnen soms nog het meest aan oude koorwerken denken, al zijn zij ontegenzeggelijk jazz.


Nils Wogram, Hayden Chisholm en Matt Penman afgelopen zaterdag in SJU 

De naam van het genre doet er natuurlijk ook helemaal niets toe. Belangrijk is alleen het niveau van de muziek en op “Fahrvergnügen” bleek dat buitengewoon hoog. Vooral het samenspel tussen Wogram en de Nieuw-Zeelandse altsaxofonist Hayden Chisholm blonk uit in subtiele intonatienuances. Op een ingehouden manier heel enerverend, deze twee door een warme toon prachtig bij elkaar passende stemmen. Root 70 is een band waarin de leden elkaar alle ruimte geven. De ritmesectie bestaande uit bassist Matt Penman en drummer Jochen Rückert laat de muziek ademen. “Fahrvergnügen” klinkt als de soundtrack bij een lange autorit. Het ene moment dromerige en zwoel alsof zij op een landweg rijden, dan weer gejaagd alsof de trip hen ineens op een drukke stad heeft binnengeleid.

Druk was het in Utrecht bepaald niet. Het Sju Jazzpodium heeft de laatste tijd veel pech gehad met zijn programmering. Internationale topgroepen als The Source, Atomic en dus ook Nils Wogram & Root 70 trokken helaas veel minder publiek dan deze groepen verdienen. Dat is natuurlijk voor niemand leuk, maar de stemming en verstandhouding binnen Root 70 was,  blijkens de vele gewisselde blikken en glimlachjes, opperbest. Dat belooft veel voor de nieuwe cd “Beyond Broadway” die het gezelschap volgende week opneemt en het bleek ook een waarborg voor een sterk optreden.

De twee sets werden gevuld met materiaal van “Fahrvergnügen” en nieuwe nummers die op de volgende plaat moeten komen en die allemaal gebaseerd zijn op oude musical- en theaterliedjes. Het uitdiepen van dergelijke goed in het gehoor liggende melodieën is Root 70 zeer wel toevertrouwd. Door het strakke samenspel, een goed oor voor subtiliteiten en veel fijnzinnige muzikale grapjes klinkt deze speelse muziek die met meer dan één teen in de traditie staat, toch bijzonder fris. Het subtiele is zowel het handelsmerk en de kracht van de groep als ook een valkuil. Root 70 maakt geen gebruik van grote contrasten waardoor het gevaar van eenvormigheid ontstaat. Er is natuurlijk een duidelijk verschil tussen de snelle en de langzame nummers, maar in concept lijken veel stukken net iets teveel op elkaar. Het is de klankkleur en niet het spel die daar debet aan is. Het gebruik van de melodica en de keelzang van Chisholm leverden de gewenste afwisseling op. Die troef zou de groep nog net iets vaker uit moeten spelen.

Dit zijn kleine kanttekeningen, want zowel Chisholm als Wogram zijn zelfstandig zonder meer in staat een verhaal te vertellen dat de aandacht vasthoudt. De technische beheersing is heel groot. Het spelplezier zelfs nog groter. Dat de gebrekkige publieke aandacht blijkbaar geen invloed heeft op de kwaliteit van de optredens van Root 70 was een groot geluk voor de aanwezigen in het Sju Jazzpodium. Als de groep daar terugkomt en dat moet zeker gebeuren, zal de zaal echter afgeladen vol moeten zitten, want Nils Wogram & Root 70 is alles behalve een bandje van zomaar om de hoek, maar, precies zoals zij stond aangekondigd, een internationale topgroep.   


© Jazzenzo 2010