Artikel geprint vanaf Jazzenzo.nl

Rol Wayne Shorter wel erg marginaal

CONCERTRECENSIE. Holland Festival, Concertgebouw, Amsterdam, 21 juni 2007
Wayne Shorter Quartet met het Koninklijk Concertgebouworkest
beeld: Ronald Knapp
door: Koen Graat

Op papier zag het er fantastisch uit: Wayne Shorter met zijn kwartet begeleid door het Koninklijk Concertgebouworkest. In het kader van het Holland Festival, waar traditiegetrouw verschillende disciplines worden gecombineerd, nu dus ‘klassieke’ composities van jazzsaxofonist Shorter, een van de laatste nog levende tenorlegenden.


Wayne Shorter afgelopen donderdag voorafgaand en tijdens zijn concert met het Koninklijk Concertgebouworkest 

Maar zoals vaker bleek papier niet zoveel waard te zijn. In al het orkestrale geweld kwamen Shorter en zijn kwartet er nauwelijks aan te pas. Gedurende het grootste gedeelte van het concert had de saxofonist zijn instrument in zijn handen zonder erop te blazen. Het was alsof hij slechts een bijrolletje vervulde in zijn eigen biografie.

Regelmatig maakte Shorter aanstalten om te blazen, om vervolgens het riet weer uit zijn mond te halen zonder een noot te hebben gespeeld. Wanneer de saxofonist wel een aantal maten achter elkaar soleerde, was het meteen genieten. Shorter is nog steeds virtuoos, speelt met een open vizier en zijn notenkeuze is fantastisch. Helaas bleef het telkens beperkt tot enkele maten.

Dat alles neemt niet weg dat composities als Orbits en Flagships krachtig en opzwepend klonken, maar wel heel klassiek. Daarbij overstemde het orkest regelmatig het kwartet en lieten de stukken erg weinig ruimte over voor improvisatie. Bij een samenwerking tussen een orkest en een combo moet er een keuze worden gemaakt. Of de stukken worden in een volle bombastische uitvoering gespeeld zonder dat er een jazzcombo aan te pas komt, of het combo is het middelpunt en het orkest een aanvulling.

Nu bleef het ergens in het midden hangen en vormde de vier jazzmuzikanten een eilandje binnen het klassieke geheel. Pianist Danilo Pérez was vaak niet te horen, terwijl het vrije spel van drummer Brian Blade soms voor wat frictie zorgde met de strakke orkestrale arrangementen. Eigenlijk leek alleen bassist John Patitucci zijn draai enigszins te vinden.

Tegen het einde van het concert kreeg Shorter de Concertgebouw Jazz Award 2007 uitgereikt. De saxofonist ontving de prijs vanwege de innovatieve bijdragen die hij de laatste halve eeuw aan de jazz leverde. Met het Miles Davis Quintet in de jaren zestig en Weather Report in de jaren zeventig bewandelde Shorter muzikale wegen die op dat moment uniek waren. Het was dus niet zo vreemd dat er na afloop enige teleurgestelde geluiden vanuit het publiek hoorbaar waren. Shorter is een absolute grootheid. De zaal kon daar donderdagavond slechts sporadisch van genieten.


© Jazzenzo 2010